LUCIDA - 06 NOVEMBER 2009

Print dit - of mail het

In Amerika heeft zich een verschrikkelijk drama voltrokken. Majoor Malik Nadal Hasan, een islamitische officier binnen het Amerikaanse leger, heeft voor een waar bloedbad gezorgd. In koelen bloede werden 13 mensen gedood en nog eens 31 mensen raakten gewond. Na de aanslagen van 9/11 lijkt Amerika weer het slachtoffer van een moslimextremistische aanslag.

Deze aanslag is niet alleen een menselijke tragedie, maar bewijst ook het gelijk van de islamcritici die al langer waarschuwen voor het gevaar van de sluimerende infiltratie door (slapende) salafistische cellen binnen overheid en tal van publieke instanties. Natuurlijk zullen de media -zoals dit met de moordenaar van Theo van Gogh gebeurt- ook nu weer trachten deze aanslag te vergoelijken als zijnde 'de daad van een gestoorde enkeling'. Of zoals columnist van de Volkskrant Bert Wagendorp het met een slinks gevoel voor understatement recapituleert 'een psychopaat van Marokkaanse afkomst'.

En wederom zullen de media het bekende riedeltje 'islam=vrede' opdreunen. Het vertrouwde legertje islamofielen zal zich weer massaal aandienen om u en mij op het hart te drukken, dat we de islam niet verantwoordelijk mogen houden voor daden van afzonderlijke gelovigen. Maar hoe lang laten we ons door deze schijnvrome voorstelling van zaken nog in de luren leggen? Zijn we dan al niet vaak genoeg met onze neus op de feiten gedrukt, waar het de zogenaamde barmhartigheid van de islam betreft? Kennelijk niet.

Want nog steeds geloven vertegenwoordigers van de politieke, bestuurlijke alsmede academische dhimmy'lite in dit land -mede mogelijk gemaakt door de gevestigde media-, dat er moet worden toegewerkt naar een salonfähige, zogeheten polderislam. Een van de meest toonaangevende en tevens meest omstreden voorvechters van zo'n eigentijdse islam blijkt Job Cohen. In een eerdere  column schreef ik:   
"Wie ook al jaar en dag hetzelfde kussen met het salafistische liegbeest deelt, is natuurlijk Job Cohen. Inmiddels (zichzelf) benoemd tot de khedive van Nederland, zorgt deze ultra submissieve Jood er samen met zijn salafistische sahaba's voor, dat in 'zijn Mekka aan de Amstel' niet alleen de leugen regeert maar zelfs dicteert. Dhimmitude grasduinend binnen de ondoorgrondelijke context van The Art of Taqiyya, blijkt deze regenteske sociaaldemocraat inmiddels het zicht op de weerbarstige werkelijkheid volkomen kwijtgeraakt."

Christiaan Snouck Hurgronje schrijft in zijn boek 'Mekka': "Het is alsof in de islam een dodelijk formalisme tot die natuur behoort, die men vruchteloos door de voordeur verjaagt, terwijl die tegelijkertijd door de achterdeur weer naar binnen sluipt…" Scherper had hij het niet kunnen verwoorden. We hoeven maar te denken aan bruggenbouwer Tariq Ramadan. Door de Erasmus Universiteit werd Tariq Ramadan de deur gewezen, toen bleek dat hij voor het Iraans regime hand en spandiensten verricht.  Echter nauwelijks was het onvermijdelijke ontslag een feit, of de deur van de VU werd -mede op aandringen van een viertal gesneefde UvA-wetenschappers- voor de in ongenade gevallen islamtheoloog wagenwijd opengezet.

En daarenboven, wat doet de jofele "freelancejood" en burgemeester te Amsterdam Job Cohen? Ach, enerzijds collaboreert hij doodgemoedereerd met de moslimbroederschap van haat en toenemend geweld, anderzijds verleent hij zonder blikken of blozen zijn medewerking aan een van de talloze interreligieuze dekmantels ervan: het 'Charter for Compassion' waar hij als gastspreker zal optreden. Het compassiepleidooi blijkt een initiatief van de al even omstreden Britse schrijfster Karen Armstrong. U weet wel, de voormalige kloosternon, die de terreuraanvallen op Amerika, Madrid, Londen, Bali en zo voort verklaart als 'reacties op de Westerse suprematie en diens gebrek aan compassie met de noden van de islamitische wereld'. En welke gastsprekers zullen er nog meer hun opwachting maken? U raadt het al. Naast the usual suspects als Job Cohen en rabbijn Awraham Soetendorp, duikt daar ook prominent de naam op van de islamitische wolf in schaapskleren Tariq Ramadan.

Kennelijk ziet Job Cohen het als zijn dure plicht, om naast zijn apodictische woorden, d.w.z. zijn vlammend pleidooi langs wetenschappelijke weg de vreedzame aspiraties van de islam voor het voetlicht te brengen, namens de gemeente Amsterdam ook nog eens een financiële inspanning te leveren. Tijdens het Charter for Compassion zullen de vragen die Job Cohen opwierp, ongetwijfeld centraal aan de orde worden gesteld: 'Is de islam werkelijk een gewelddadige religie? Wat betekent het dat Nederland islamiseert? Is dat zo? Wat zijn daarvan de consequenties? Levert het gevaren op? Of kan het bijdragen aan de ontwikkeling van onze samenleving? Verdraagt de islam zich met de democratische rechtsstaat? En ten slotte: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten?'

De uitkomst van bovenstaande vragen laat zich raden: "Zolang de staat, of duidelijker gezegd de (lokale) overheid zich ontfermt over een achtergebleven bevolkingsgroep (in dit geval over moslimmigranten) en ter wille van hen het vraagstuk overdenkt, of (hun) godsdienst/cultuur behouden danwel afgewezen moet worden, zal zij zich doorgaans altijd voor het behoud ervan uitspreken." (Nietzsche)

Hans Jansen over Nederlands meest rechtgeleide zelfislamiseerder Job Cohen:  ''Hij weet blijkbaar niets van de islam. Zijn betoog besteedt geen enkele aandacht aan de eeuwenlange pogingen van de islam om Europa te veroveren. De vraag wie die pogingen dan wel organiseert, is even dwaas als de vraag wie in Nederland de sinterklaasvieringen organiseert. Overigens kon de keuze van de sprekers op dit congres niet enger en nauwer zijn. Geleerden met een andere mening dan die van de organisatoren zijn niet uitgenodigd. Dan is het geen wetenschap, maar propaganda.''

Nog los van de principiële vraag, of het echt tot het ambt van een (benoemde) burgemeester behoort, om zichzelf zo nadrukkelijk met een religie van tweespalt en haat te binden, zal blijken, dat zodra met het grondbeginsel van een geloofsneutrale staat de hand wordt gelicht, het einde gauw zoek zal zijn. Schopenhauer zou het zo hebben kunnen formuleren: 'Tegenover elke eis die wordt ingewilligd staat een nieuwe eis, omdat de eisende (muslim) niet kan ophouden te eisen'. Het gevolg van deze op een verkeerde perceptie van tolerantie gestoelde toegeeflijkheid, d.w.z. het onvoorwaardelijk accepteren van de islam als onlosmakelijk onderdeel van onze samenleving: een grove minachting voor en ondermijning van de seculiere waarden en normen.

Maar dit niet alleen. Want ook de vaak onverdraagzame, en met het oog op essentiële vraagstukken onverenigbare, militante islam, bepaalt in overwegende mate het politieke correcte wensdenken bij de dhimmy'lite omtrent de vraag, welke (toekomstige) staatsinrichting en rechtsontwikkeling het beste bij de wensen van moslims aansluit. Oftewel in de multiculturele mindset van Job Cohen en zijn ghostwriters: Hoe willen moslims in Nederland leven? Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen hun loyaliteiten? Antwoord: volgens de sharia; de jihad; bij de overgave aan en inspanning voor Allah. Welnu, om niet de indruk te wekken, dat er met de scheiding tussen moskee en (lokale) overheid (bijvoorbeeld uit electorale of partijpolitieke overwegingen) toch de hand wordt gelicht, worden door de sociaaldemocraten de meest dimmitude denkexercities ontwikkeld.

Wat ons de verraderlijke alliantie tussen sociaaldemocratie en islam zal brengen -in Stoperajargon versluierend aangeduid als het 'de boel bij elkaar houden'-, lijkt, ondanks het debacle Westermoskee en het met veel gemeenschapsgeld gefaciliteerde fiasco Marhaba, onafwendbaar: het shariasocialisme.