Net als bij Max Pam liepen de tranen van gevoel over mijn smoel. Eigenlijk had ik de teiltjes in huis gehaald voor politieke kots, maar ook media braaksel klotst er best prettig in.

Het is duidelijk dat mensen als Frits Spits elk gevoel voor proportionaliteit waar het 't je aantrekken van wereldleed betreft uit het oog hebben verloren. Geen tranen vanwege moord, verkrachting en plundering in Darfur of weer zestig doden door een ploflim in Pakistan. Nee, tranen omdat je onnozele kutboekje niet geplugd is bij je Publieke Omroep vriendjes. Op zijn GeenStijls: ga es deaud Spits.

Nu is het niet vreemd dat Spits hardop jammert over niets. Hij maakt immers onderdeel uit van de Publieke Omroep waar al veel meer gedevalueerd is. De term 'slachtoffers' bijvoorbeeld. Ik gebruikte het eerder in het stuk al gedevalueerd. Vroeger moest je dood of ten minste flink bebloed zijn om slachtoffer te worden genoemd.

Nu ben je al slachtoffer als iemand kritiek heeft. Zeker als aan die kritiek een racistische draai kan worden gegeven. Zo is de term racisme zelf inmiddels ook niet meer wat het geweest is. Niet een neger met een touw om zijn nek aan een boom is racisme, maar iets naars over de islam zeggen is het nieuwe racisme. Vraag maar aan Anja Meulenbelt. Bij haar wordt het tot in de kleinste hoekjes van teilen betoogd. Dat negers weer vanwege discriminatie aan bomen eindigen, alleen niet door de KKK, maar in Zuid-Afrika of Kenia hoor je verder weinig meer over bij hen die vroeger spits liepen bij het "racisme" schreeuwen over de Apartheid in Zuid-Afrika.

Het is duidelijk dat Frits de term ‘spitsroeden lopen’ met zijn slappe gehuil ernstig schade heeft berokkend waardoor deze term die ooit afzien en ontberingen inhielden, eveneens tot een slappe schim van zichzelf is verworden en opgeteld is bij hen die reeds vielen als eh..slachtoffers van devaluatie.