Kees Schuyt is een paradoxale professor
KASSANDER - 26 AUGUSTUS 2008Op 23 augustus publiceerde Kees Schuyt naar aanleiding van de kwestie Duyvendak een artikel in Trouw, getiteld “Paradox van Ongehoorzaamheid”. Maar in dat artikel gaf Schuyt zelf ook een paradox ten beste: hij verdedigt buitenparlementaire actie om de islam te beschermen. Als je, zegt Schuyt in zijn artikel, in geweten vindt dat een democratie op een belangrijk punt gebrekkig functioneert, kun je besluiten dat actie nodig is waarbij de wet overtreden wordt. Die overtreding moet volgens Schuyt dan geweldloos, proportioneel en openlijk zijn. Maar apart noemt hij nog een andere voorwaarde: “Kritiek op het functioneren van de democratie zal het behoud ervan (…) als doel moeten houden.”
Daarmee ben ik het niet eens. Democratie is geen ongekwalificeerd doel in zich. De meerderheid kan besluiten tot structurele of incidentele staatsmisdadigheid. Op zo’n moment ben ik geen democraat meer. Mijn eigen geweten is het ultieme criterium bij alles wat ik doe. Parallel daaraan vind ik de vrijheid van meningsuiting ook niet absoluut. In West-Europa wordt propaganda voor de islam bijvoorbeeld getolereerd. Of het praktisch gezien verstandig zou zijn kan men betwijfelen, maar ik zou principieel voor een verbod op de propaganda voor, uitoefening en symbolen van het Mohammedanisme zijn. Op een gegeven ogenblik kan het zijn dat ik in geweten besluit dat de democratische meerderheid mijn totale cultuur op het spel zet door appeasement van de islam. Dan zou wetsovertreding voor mij gewetensnoodzakelijk kunnen worden.
Maar niet openlijk, want de multiculturalisten hebben al gezorgd dat in de West-Europese democratieën de islam slechts met gevaar voor eigen leven openlijk bekritiseerd kan worden. Schuyt hoort bij deze collaborateurs, want hij zegt in datzelfde stuk dat hij pro-islam in actie zou komen als die godsdienst verboden zou worden. Ik citeer Schuyt: “Pas als de democratie in zijn fundamentele opzet begint te falen is buitenparlementaire actie aan de orde. Bijvoorbeeld als burgers op grond van hun herkomst of religie via parlementaire besluitvorming burgerrechten worden ontzegd. Of als heilige boeken bij wet worden verboden.” Neen, Schuyt noemt de islam niet expliciet, maar neem maar gerust aan dat hij gods eigen geloof wel degelijk bedoelt. Schuyt komt dus buitenparlementair in actie als boeken als de koran, met een gewelddadige, antidemocratische theorie en praktijk van 1400 jaar democratisch buiten de wet gesteld zouden worden. Potsierlijk.
KASSANDER
|
|
 |
 |
 |