MARK BOGAERS - 05 SEPTEMBER 2007

Het was groot nieuws gisteren: een oud-studente van de Rijksuniversiteit Groningen, Tanja Nijmeijer genaamd, blijkt zich in 2002 te hebben aangesloten bij de Colombiaanse marxistische rebellengroepering FARC.  Een paar maanden geleden werd het kamp waarin ze verbleef binnengevallen door het Colombiaanse leger, waardoor Tanja in allerijl moest vluchten en haar dagboek noodgedwongen achterliet.  Deze week publiceerde de Colombiaanse krant El Tiempo haar schrijfselen en gisteren was zij in één klap wereldberoemd in Nederland.  En misschien dood, aangezien FARC-commandanten het onbedoeld verstrekken van inlichtingen aan de vijand waarschijnlijk niet bepaald van harte aanmoedigen, ook al fungeert de persoon in kwestie als gewild lustobject bij het leiderschap van de beweging.

Wat bezielt zo'n jonge vrouw om zich aan te sluiten bij een rebellengroep die zich bedient van ontvoeringen, moordaanslagen en de productie en distributie van cocaïne?  Na een klein beetje onderzoek wordt reeds duidelijk wat voor vlees we in de kuip hebben.  In 2001 reisde Tanja voor een christelijke "vredesorganisatie" naar het zuiden van Colombia, waar zij met andere jongeren, zowel van lokale als West-Europese afkomst, meeliep in een "meerdaagse solidariteitsmars in een van de meest gewelddadige en gepolariseerde streken."  Na thuiskomst liet ze zich in een interview met de Universiteitskrant, in een antwoord op de vraag of ze überhaupt wel iets kan bijdragen aan de situatie aldaar, het volgende ontvallen: "Het betekent toch niet dat je dan maar niets moet doen?  ... Moet het dan voor ons ophouden met het hier goed hebben, terwijl daar de rotzooi van onze welvaart, ons kapitalistische systeem, blijft liggen?"

Waar Tanja haar radicale ideeën heeft opgepikt laat zich raden.  Ze studeerde Spaanse Taal en Cultuur in Groningen.  Ik heb al ooit eerder betoogd dat letterenfaculteiten in Nederland een broeinest zijn voor linkse ideeën, maar de afdelingen Spaans en ook Antropologie (vaak niet meer dan de studie naar "boeiende" culturen in Latijns-Amerika) spannen werkelijk de kroon.  Ik moest meteen denken aan Bruce Bawers artikel in de meest recente editie van City Journal, waarin deze uitstekende auteur de talloze "Peace Studies"-afdelingen aan westerse universiteiten op de korrel neemt.  "Peace Studies" prediken niet zozeer vrede als marxisme, cultureel relativisme en appeasement, aldus Bawer.

Welnu, ik kan op grond van mijn persoonlijke ervaringen beamen dat hij helemaal gelijk heeft.  Het werk van Johan Galtung, de grondlegger van de "Peace Studies" op wie Bawer zijn pijlen richt in zijn stuk, heb ik tot in de treuren bestudeerd tijdens mijn studietijd, alsmede essays en boeken van anti-Amerikaanse grootheden als Noam Chomsky en Edward Saïd.  De reden dat ik mijn ogen opende voor andere ideeën is niet meer dan een reeks toevalligheden waarbij ik in aanraking kwam met boeken die in Nederland veelal geen voet aan de grond krijgen, daarbij een flink handje geholpen door de informatierevolutie die internet heet.

We kunnen het meisje eigenlijk amper kwalijk nemen dat zij dermate is ontspoord tijdens haar studie.  De radicale hoogleraren aan de Nederlandse letterenfaculteiten, die zowat hoogstpersoonlijk haar doodvonnis hebben getekend, daarentegen des te meer.  De propaganda waarmee zij hun jonge, beïnvloedbare studenten volpompen, is werkelijk een schande voor de Nederlandse kenniseconomie, en heeft indirect geleid tot de even tragische als stupide keuze die Tanja Nijmeijer, een mooie vrouw in de bloei van haar leven, heeft gemaakt.

Mark Bogaers