FILANTROOP - 28 JULI 2010

Zo lokte mijn column “Het etnisch zuiveren door “jochies” een schreeuw om aandacht uit van een vrouw die zich slachtoffer van wegpesten voelt, en na zich onverrichter zake tot politie, rechterlijke macht, Kamer- en gemeenteraadsleden gericht te hebben om van een beklemmende sfeer verlost te worden zich tot de schrijver dezes wendde. De kloof tussen de theoretische kant, zoals in een column verwoord en de praktijk blijkt heel wat smaller dan de verhullers van het multiculturele drama de mens willen doen geloven. 

Na de publicatie van genoemde column op HVV werd ik benaderd door de 61-jarige Haagse vrouw, die moedeloos en na een lange maar vruchteloze weg om van een kennelijke plaag verlost te worden, mij haar verhaal deed. Er volgde van mijn kant een voorzichtig interpreteren van de door haar aan mij toegezonden informatiestroom.

Haar zeer wrang te noemen schreeuw om aandacht kon ik onmogelijk negeren. In een tijdperk waarin massaal het beeld opgetakeld wordt dat allochtonen lijden onder een blanke vervolgingsagressie is het van belang dat de keerzijde van deze obligate beeldvorming nuancering krijgt.

Racismebureaus, linkse politici en de publiciteitsmedia werken zich uit de naad te bewijzen dat de blanke mens een racistisch monster is waaronder de gekleurde mens geen leven heeft. Dat niet de gekleurde maar juist de blanke mens zijn oorspronkelijke woongebied ontvlucht wordt dan ook welwillend buiten de aandacht gehouden.

Het politieke establishment, de politiële en justitiële instanties en de publiciteitsmedia drukken graag hun snor voor informatie die een geheel ander beeld biedt dan welke ze om tal van redenen in stand willen houden.

Het is dan ook geen wonder dat de laatste der Mohikanen in wijken die in toenemende mate verkleuren totaal vervreemden en in een surrealisme oplossen dat door David Croonenberg of Roman Polanski verfilmd zou kunnen zijn.

In een tijdsspanne van veertig jaar ruim drie miljoen vreemdelingen persen in toch al overvolle stadswijken gaat niet zonder emotionele expressie gepaard. Er zijn burgers die zwichten in hun lot en gedresseerd meedeinen op de golven van het multiculturalisme.

Sommigen echter hebben het lef zich te verweren. Maar dat loopt zelden goed af want tegen de luis in de pels zijn tal van middelen voorhanden om ze van het kriebelen te weerhouden.
Wat er dan nog van een mens overblijft is voer voor psychologen of misschien als laatste strohalm, de keus voor een bepaalde politieke partij die door het politieke establishment én hare majesteit als staatsgevaarlijk geacht wordt.

De kans is echter groot dat zich in toenemende mate surreële situaties zullen voordoen zoals in het onderstaande verslag opgetekend is. Wie nog niet in een paranoïde gemoedsstemming is gestort door de vervreemdende omgeving waarin men gedwongen is te leven, loopt het risico zichzelf later terug te vinden in een filmscène vol van angstvisioenen. Met vadertje staat als filmregisseur en scenarist moet dat welhaast lukken.

Voor de meer dan 26 000 gezichten die dankzij het Generaal Pardon mochten blijven stichtte het overbezorgde landbestuur de Tasforce Thuisgeven met aan het hoofd de VVD’er en Doekle-aanhanger Ed Nijpels, om ze in een mum van tijd een betere behuizing te bieden dan welke ze in de asielcentra genoten.

Als deze instantie net zo vliegensvlug de Nederlandse asielzoekers een veilige bestemming zou aanbieden zou misschien ook voor hen een glimpje licht aan de horizon verrijzen. Maar hen rest slechts een langzaam wegkwijnen, of de opstandigheid van de vrouw over wie deze column gaat en die zich met recht de laatste der Mohikanen mag noemen daar ze de enige autochtoon op de zes adressen tellende portiekwoning is. Inmiddels wordt ze nu bestookt met het dreigement dat het huurcontract met haar ontbonden wordt, zodat die laatste enclave ook verloren gaat.

Een kleine Nederlandse enclave, en dat laat ze na al haar ervaringen demonstratief weten met de zelfvervaardigde poster met de vlammende tekst “WIJ HEBBEN GEEN BURGERRECHTEN EN LOPEN GEVAAR” naast het portret van de meest verguisde politicus van Nederland.

Op 5 maart 2010 ondertekende burgemeester Jozias van Aartsen  EEN MACHTINGING TOT BINNENTREDING IN EEN WONING om de keukengeiser van anderhalf jaar oud van deze vrouw te laten inspecteren door een bende van de gemeente!

   
Hier het verslag van deze laatste Mohikaan:

GEZELLIG LEVEN IN BEZUIDENHOUT – WEST

Voorgeschiedenis

Het verslag dat je hier zult lezen, is de geschiedenis van de Islamisering van Nederland in zakformaat. In feite is het een getuigenverklaring uit de eerste frontlijn.

Ik woon vanaf december 1981, in de wijk Bezuidenhout-West. De flats aan onze kant van de straat waren toen net geleverd en de rest was nog in aanbouw. Hier zijn ook mijn twee kinderen geboren. Gedurende jaren ’80 tot midden jaren ’90 was het wonen in de wijk heel leuk. De bevolking bestond voornamelijk uit autochtone Nederlanders en een paar Surinaamse gezinnen. Er kwamen hier jonge stellen - met of zonder kinderen -  en mensen uit stadsvernieuwingswijken.

Als u de wijkbeschrijving op PDF leest, (is eerder als bijlage gestuurd) staat daar onder andere dat de buurt een soort dorps beslotenheid, midden in de stad moest krijgen. Dit doel is bereikt. De Wijk- en Dienstcentrum ‘’t Keerpunt’ kende gloriedagen met veel activiteiten en vrijwilligers. Mensen kwamen bij elkaar op de koffie, kletsten in de buurtwinkel en brachten samen de kinderen naar school. De kinderen hadden volop gelegenheid buiten te spelen. Er waren hier prachtige voortuinen en tijdens de zomermaanden waren de balkons vol met bloeiende bloembakken. Als ik over deze periode nadenk, lijkt het als een verre mooie droom.

Mijn man stierf in januari 1993. Wij woonden toen in een eengezinswoning aan de andere kant van de wijk. Zonder burenhulp had ik die verschrikkelijke tijd na zijn overlijden absoluut niet gered. In 1996 was ik genoodzaakt (samen met veel anderen) te verhuizen. Door de huurharmonisatie werd onze eengezinswoning te duur. Ik verhuisde naar het adres waar ik nu woon. Het was eigenlijk een paniekverhuizing. Ik moest daar weg, voordat de huur de grens van 1000 gulden per maand zou passeren. 

In ons portiek woonden mensen van diverse nationaliteiten. De sfeer onderling was anders dan in mijn oude straat, maar op zich was het vrij goed. Sommige bewoners kende ik van de school waar mijn kinderen op zaten. Onder ons woonde een net Pakistaanse gezin. Hun kinderen konden goed leren en de oudste dochter zat op Gymnasium Haganum. De Pakistaanse buurman vertelde mij dat hij problemen had met andere Pakistani. Ze waren kwaad dat hij niet de moskee had bezocht en dat zijn dochter en vrouw te westers waren. Ze vielen hem lastig en hij werd zelfs bedreigd.
Eerlijk gezegd, vond ik zijn geklaag toen vreemd. Ik kon het niet vatten: wat hebben vreemde mensen met zijn persoonlijke leven te maken? Wat gaat hen dat aan? Doch merkte ik dat hij bang was. Soms gingen hij en zijn huisgenoten midden in de nacht met de auto weg; alsof ze wegvluchten.

Eind jaren negentig begon de samenstelling van de bevolking in de wijk te veranderen. Veel Nederlanders en Surinamers trokken naar de vinexlocaties en in de straten bij de Utrechtse baan kwamen Marokkaanse gezinnen en vluchtelingen van de SHAM  (Haagse asielzoekers organisatie).

Familie Y. (2002 tot 10 juli 2007)

Tegen het jaar 2002 verhuisde het Pakistaanse gezin naar een vinexlocatie. Direct daarna kwam daar een jong gezin met Noord Afrikaanse (hierna Y genoemd) achtergrond met twee kleine dochters. De vrouw was in verwachting van de derde. Het was een modern gezin waar de vrouw zonder hoofddoek liep en ik denk dat ze toen ook werkte.

In de zomer van 2005 is het gezin voor een lange vakantie naar Tunesië gereisd. Toen het weer terugkwam, was er iets wezenlijk veranderd. Moeder begon een hoofddoek te dragen. De kinderen mochten niet meer met Nederlandse vrienden spelen. Heel snel verdween de vader en bleef de moeder met de kinderen achter. In het huis vonden mysterieuze taferelen plaats. De moeder werd telkens midden in de nacht met een wagen gehaald en tegen de ochtend teruggebracht. Er vonden in het huis regelmatig bijeenkomsten plaats, waarin mannen met baarden (en jurken) en vrouwen in hoofddoeken over de vloer kwamen. Soms waren de jongere kinderen voor lange tijd van huis weg.
Eerlijk gezegd waren wij bang. Wij hoorden regelmatig publicaties van de AIVD en NCTB waarin burgers op dergelijke zaken attent moesten zijn. Wij hadden met zekerheid reden om bang te zijn gezien de ligging van de wijk zo dicht bij het CS en diverse ministeries.

Wanneer is het allemaal begonnen? (Zomer 2006)

In de zomer van 2006 hadden de meisjes van de Y’s met krijt leuzen op de muren in het trappenhuis geschreven. Bij de deur van de Chinezen stond: ‘Fuck Israel’ en op een andere muur e.e.a. Islamitische leus.
Mijn zoon was nijdig over het feit dat ze niet de hele rommel bij hun eigen deur hadden gekliederd. Om ze te pesten, heeft hij met een krijt iets geschreven dat voor Moslims beledigend kan zijn; met begeleiding van een obscene tekening. Verder schreef hij in grote koeienletters ‘I Love Israel’. Dat moest de boel completeren.
Paar dagen later heb ik met een natte spons de obscene tekening en alles wat erbij hoort weggeveegd. Het was geen gezicht en zelfs beschamend voor bezoekers in ons trappenhuis. De beide opschriften over Israël heb ik express gelaten.
Kennelijk, namen onze vroegere ‘oh zo aardige buren’ de boel hoog op. Mijn zoon werd regelmatig door Islamitisch uitziende mannen gevolgd. Toen hij er genoeg van had, begon hij alles en iedereen te fotograferen. Het intimiderende gedrag hield op. Van beneden kwam een onophoudelijk lawaai van getik en gebonk op het plafond en verwarmingsbuizen.
 
In het najaar van 2006 hoorde mijn zoon regelmatig in zijn kamer, de huilende stem van de oudste dochter. Maar het meisje zelf zagen wij niet meer buiten. Ze was toen ongeveer 13 jaar oud. Een levendig kind dat bij haar leeftijdsgenoten populair was. Om aandacht te trekken, begon ze op het plafond en verwarmingsbuizen te tikken. Later werd het zwakke getik een luidruchtig daggennacht gebonk over het hele huis.
                          
In maart 2007 kreeg het gezin bezoek dat de moeder bij de buren voorstelde als ‘haar broer uit Frankrijk’. De man kwam met een glimmende BMW met een Frans kenteken. Toen zagen wij de oudste dochter Fatima naar buiten komen. Ze ging de BMW in en vertrok voor goed weg.

Politie (5 mei 2007 en augustus 2007)

Het tikken en bonken gingen gewoon door. Toen ik op 5 mei 2007, aangifte wegens overlast bij het politiebureau Jan Hendrikstraat ging doen, gaf ik ze een verslag. De dienstdoende agente, aan de balie, bekeek sommige bestanden in haar computer en zei:
“Vreemd!. Fatima Y. is bij ons als vermist aangegeven!’.

Een vreemd geval. Een meisje van 13 jaar oud wordt bij de politie als vermist aangegeven en niemand zoekt haar? : Niet de leerplichtambtenaar? Niet de school? Niet de jeugdzorg? En niet de politie?

In augustus 2007, ging ik op politiebureau Overbosch melding maken van de vreemde toestanden beneden ons. Ik informeerde naar het verslag dat ik in mei aan Bureau Jan Hendrikstraat had gegeven. Het verslag was zoekgeraakt. Ik vroeg de baliemedewerker over Fatima Y. Hij antwoordde laconiek:
“Ach deze dingen zijn gewoon bij dit soort mensen. School is niet belangrijk voor ze”.

HaagWonen

De boel escaleerde. Wij belden vaak de politie op omdat de overlast ondraaglijk werd. Op een dag zei een politieagent tegen mijn zoon: ‘Dan ga jij dan lekker ook tikken’.
Mijn zoon nam zijn advies aan en begon als reactie op de tikpraktijken ook te tikken zodra de buren ermee bezig waren.

Begin juni 2007 kreeg ik een uitnodiging van V, een medewerkster bij wooncorporatie HaagWonen. Mevrouw V meldde dat de Y’s begin juli zouden verhuizen. Verder goot ze beschuldigingen over mijn hoofd over alles en nog wat. Ik werd zelfs bedreigd met het opzeggen van het huurcontract en huisuitzetting; ongeacht de stipte huurbetalingen en nakomen van alle verplichtingen. Ze was voor geen enkel tegenargument vatbaar.
Het zag er naar uit dat mevrouw Y, of iemand namens haar, (ze kan geen Nederlands schrijven of lezen) een succesvolle petitie bij de buren van onze portiek en het portiek ernaast gehouden heeft. Doel: ons weg te krijgen.

Naderhand bleek dat in onze omgeving de activiteiten van de allochtone bende of benden toen begonnen. Ze probeerden via HaagWonen en de gehouden petitie onze flat in handen te krijgen. Verder was de petitie een manier om mensen voor hun activiteiten te rekruteren. Dat was beslist niet moeilijk aangezien de meerderheid van de bewoners leefden van de steun of van een piepklein pensioentje. Er zijn hier maar weinig mensen die voor de kost werken.

Na dit gesprek heb ik van V nooit meer wat gehoord. Ze ging op vakantie en was daarna met de noorderzon vertrokken. Dat geschiedde trouwens ook met andere medewerkers binnen HaagWonen. Ze hadden stuk voor stuk eerst hoog van de toren geblazen en waren kort daarna vertrokken.

Bizare gebeurtenissen  (10 juli 2007 tot 1 oktober 2007)

De Y’s zijn begin juli vertrokken. Zover ik weet naar Zoetermeer. Mevrouw Y had een complete nieuw meubilair; inclusief een platte TV. Het oude huisraad werd voor groot vuil buiten gezet. Ze verhuisde met een verhuiswagen van Europcar. De wagen die haar en de kinderen had verhuisd, stond echter maanden daarna nog voor ons huis geparkeerd. Dat vonden wij vreemd.

Na de verhuizing op 1 juli 2007 stond de flat officieel tot oktober leeg. Ik zeg officieel, omdat het huis direct na het vertrek van de Y’s clandestien bewoond was door Arabieren of Noord Afrikanen. Ze leken wel een stelletje onderduikers. Ze bleven uit het zicht, maar wij hoorden ze duidelijk. Overdag was er altijd iemand binnen en ’s avonds slopen ze het huis in. Vreemd genoeg bleek de ‘Oom uit Frankrijk’ altijd in de buurt te zijn. Hij kwam iedere avond met zijn glimmende BMW die nu een Belgisch kenteken droeg.

Later bleek dat de ‘Oom’  een van de topcriminelen was. Het kapen van huurwoningen is een van zijn specialiteiten. Hij is in dat opzicht zeer succesvol. De werkmethode van hem en zijn   
groep  is meestal identiek:
a. De oude bewoners gaan verhuizen (gedwongen of niet), het huis staat een tijdje leeg;     totdat voor de bende geschikte bewoners worden gevonden (die de bende zelf kiest). Deze mensen zijn bijna altijd Moslims of Afrikanen. 
b. De verhuizing wordt meestal ’s nachts gedaan. De nieuwe bewoners of ‘de mensen van de nacht’ komen uit het niets; zonder verhuiswagen en zonder het huis van te voren te bekleden enz.
c. Waar wel voor wordt gezorgd (vooral de laatste anderhalf jaar) is voor goed geblindeerde ramen. Dat ziet men nu overal in de wijk.
d. Indien het een van de bendeleden is degene die verhuisd is, komt hij of zij van tijd tot tijd op bezoek bij de nieuwe bewoners.  

Verdere ontwikkelingen tussen 10 juli en oktober 2007

Mijn zoon wordt regelmatig gevolgd door Arabisch uitziende mannen. Op gegeven moment krijgt hij er genoeg van en begint alles en iedereen te fotograferen. De volgactiviteiten hielden voor een tijdje op.
- Augustus 2007:
            Er wordt voor de eerste keer geknoeid met onze elektriciteitsnetwerk. De aardlekschakelaar (middengroep) springt ’s nachts, zonder reden, regelmatig uit. Wij vertrouwen de boel niet en vermoeden dat er bij ons elektriciteit wordt afgetapt en dienen een klacht in bij Politiebureau Overbosch.

 (Er zal vanaf dit tijdstip regelmatig geknoeid worden met ons elektriciteitsnetwerk, verwarming enz.. De middenschakelaar is ook nu voor de zekerheid buiten werking. Wij leven met verlengsnoeren over het hele huis).    

Vanaf 1 oktober 2007 tot heden)

Na de verhuizing van de familie Y verschijnt de familie B. De avond voor de komst van de B’s op 10 oktober 2007, kwam er een ploeg Arabisch uitziende mannen in de zgn. lege flat. Ze sjorden meubels en andere huisraad naar binnen.
De dag daarna kwam mevrouw B met een paar blikken verf. (bleek voor de schijn).
Ze groette de mensen in de portiek vriendelijk en stelde zich voor als vluchteling uit Angola. Paar uur later verschenen haar man en twee tiener ‘kinderen’. Ze kwamen zonder verhuiswagen en zonder het huis eerst te bekleden en in te richten.
Mijn zoon en ik waren blij met hun komst. Na de grimmige ervaring met de Y’s dachten wij: ‘Oh eindelijk een normaal gezin’. 

Dat was een vergissing.

Heel snel kwamen wij er achter dat de B’s mensen waren die hier strategisch werden geplaatst. Oom Y kwam daar regelmatig ’s avonds over de vloer. Ook mevrouw Y zelf kwam daar een keer of twee. Wij vroegen ons af wat hebben Noord Afrikanen met de Afrikaanse nieuwe bewoners van deze flat?
Op een avond ging mevrouw Y daar naar binnen en daarna gaf ze de B’s een demonstratie hoe ze ons met getik en gebonk verder kunnen pesten.

Vraag: Hoe kan de bende nieuwe kandidaten plaatsen?
Antwoord: Bij vertrek van bewoner X wordt de huur en alle andere lopende kosten gewoon doorbetaald. In de tussentijd wordt de flat door de bende gebruikt. Zonder medewerking van (sommige) mensen bij HaagWonen, zou dit veel moeilijker zijn, denk je dan.

Zeer kort na hun komst, nemen de B’s het gedrag van de Y’s volledig over.
Aangezien het bellen naar de politie totaal geen zin had, besloot mijn zoon terug te tikken. Op een avond kwam mevrouw B met ‘haar dochter’ hierheen en klaagde over ‘ons gedrag’. Zij had last van hoofdpijn. Mijn zoon vroeg haar of ze ook hoofdpijn heeft als zij ons lastig vallen met hun treiterpraktijken. Mevrouw B en ‘haar dochter’ werden kwaad. De ‘dochter’ begon te schelden. Toen mijn zoon besloot de deur dicht te doen, zette mevrouw B haar voet ertussen. Mijn zoon werd kwaad en zei dat hij geen gesprek met mensen zoals zij wenste te hebben. Mevrouw B. zei ettelijke malen toen ze naar beneden ging:
JIJ WEET NIET MET WIE JE TE MAKEN HEBT?  WIJ PAKKEN JOU NOG!

Mijnheer B kwam hier op een avond voor een gesprek met een klauwhamer in zijn hand. Mijn zoon was bang dat B zijn hersenpan met de hamer in zou slaan en haalt een honkbalknuppel uit de paraplubak.
Mijn zoon blijft diplomatiek. Hij vertelt B dat hij de volgende keer als hij weer van ons last heeft, best weer langs mag komen om te spreken, maar zijn klauwhamer en andere wapentuig moet hij echter thuislaten.
Uit voorzorg heeft mijn zoon een strip onder de voordeur gezet. Die moet voorkomen dat ongure types om ons heen in hun hoofd zouden halen vloeibare brandstof onder de deur te gieten en aan te steken.

In maart 2008 was voor de eerste keer onze afvoer in de keuken met zeer hardnekkige substantie verstopt. De verstopping zat zeer laag in de afvoerbuis. Firma RBS kwam de zaak te verhelpen. Kort daarna werd de afvoer op dezelfde wijze verstopt.

De bende maakt gebruik van gecertificeerde loodgieters- en technische bedrijven. Wij hebben deze mensen op beeldmateriaal.
   
Tussen Koninginnedag 2008 en Hemelvaartdag (1 mei 2008) was er een politie-inval om ca. 04.30 uur in de ochtend bij twee flats in ons portiek. Het was een stille politieactie waarin de heer B en een van de bewoners van beneden werden meegenomen.

HaagWonen  (april mei 2008)

Op 14 april 2008 kwamen wij thuis en vonden tussen de deur en de sponning een kaartje van HaagWonen, getekend door medewerker C. Op de kaart stond dat deze medewerker bij ons op 14 april 2008, om 14.45 uur langs geweest en hij trof ons niet thuis. Of wij met hem contact willen opnemen. Wij vonden dat vreemd:
a. Er was voor deze persoon geen aanleiding ons onaangekondigd te bezoeken. Normaliter bij huisbezoek wordt een brief of kaart van te voren gestuurd.    
b. Dit soort handeling is zelfs bij HaagWonen niet gebruikelijk. Ik bedoel, zomaar een kaart tussen de deur en de sponning duwen. Indien nodig doen ze het kaartje in de brievenbus.        

Mijn zoon belde de heer C de volgende ochtend. De man was een en al beschuldigingen en dreigementen. Te beginnen met een aanval op ons persoon en eindigend met juridische stappen ons uit huis te zetten. Later schreef deze man ook een brief gedateerd op 15 april 2008 waarin hij het volgende schreef:
“Uw nieuwe buren hebben bijna dezelfde klachten over u als de vorige bewoners enz. (brief C bijgevoegd)

Pianospel op 5 mei 2008

5 mei is voor Nederland een dag waarin wij Bevrijdingsdag vieren. Ieder op zijn eigen wijze. Ik vond het leuk om ca 09.45 uur in de ochtend piano te spelen. De heer C belde ons op en zei dat een medewerker van HaagWonen die beneden is heeft geconstateerd dat wij lawaai maken met pianospel.
Wij vroegen wie is deze medewerker? Dat wou hij uit privacyoverwegingen niet zeggen.
Vraag 2: als hij ‘pianolawaai’ heeft geconstateerd, waarom komt hij zelf niet naar ons toe? Ook daarop had de heer C geen antwoord.

Wat doet een medewerker van HaagWonen op kantoor op 5 mei dat een officiële feestdag is?
Wat doet een tweede medewerker van HaagWonen bij de buren zo vroeg in de ochtend van 5 mei? Bij noodgevallen wordt immers de politie gebeld.
Wij hebben het gesprek met C opgenomen. Die opname staat op DVD

C heeft ons een brief op 6 mei 2008 gestuurd. (De brief van dhr. C transcriptie van het gesprek plus een klachtbrief van mij aan de heer M. Jasper van HaagWonen zijn hier bijgevoegd).        
Kort na het gesprek met de heer C was hij uit HaagWonen verdwenen.

In het voorjaar van 2010 hebben wij van de heer Arnold Knapen (medewerker HaagWonen) gehoord dat C een stagiaire was. Hij was absoluut niet
a) bevoegd namens HaagWonen te spreken. b) juridische stappen namens HaagWonen tegen bewoners te ondernemen en c) gesprekken worden altijd met twee medewerkers gevoerd.

C heeft er alles aan gedaan het gesprek met ons zelf te voeren en ons te intimideren. Deze tactiek heeft trouwens ook V gebruikt om mij te intimideren. Ze voerde het gesprek alleen zonder nog een medewerker(ster) erbij.

Wij gaan de boel registreren

Na het geval C begrepen wij dat wij van alle kanten ernstig gevaar liepen. Om de boel beter te analyseren en daarop besluiten te nemen, begonnen wij de omgeving in kaart te brengen. Dat betekent observaties uit te voeren; wie in onze nabijheid woont, kentekens van wagens te noteren, welke wagen hoort bij wie, welke type wagens enz. Dat deed ik meestal vanuit het raam van mijn slaapkamer. Op een bloknoot werden twee keer per dag en ’s avonds de nummers van de wagens genoteerd. Ik kende niemand van de buren in de omgeving. Ook wist ik niets over de geparkeerde wagens in onze nabijheid.

De observaties waren een prima idee. Al heel snel begrepen wij dat de omgeving veel gevaarlijker en crimineler was dan wij aanvankelijk hadden gedacht. Er stonden in de parkeerterreinen voor de flats vaak buitenlandse wagens (vooral in het weekeinde). Overal zag men activiteiten van laden en lossen.
Een vluchtelingengezin speelde de arme stakkers met veel kinderen dat afhankelijk is van de voedselbank. Ondertussen verkocht de oudste zoon drugs aan kinderen van amper 12 jaar oud (ook aan jongeren van zijn eigen leeftijd). In dat portiek was de hele dag door (en ’s avonds) komen en gaan van mensen die daar niet wonen en werd het ook bezocht door mensen met de dure wagens als Rovers, Jaguars en Bentley’s. Steeds meer huizen werden geblindeerd.

Nederlanders vertrokken uit de buurt en hun plaats werd door Moslims en Afrikanen ingenomen. ’s Avond vertrok de familie Jansen en de volgende ochtend of hooguit paar dagen later kwamen negers uit het gat van de deur.           

Vanaf midden juni 2008 tot heden
 
Gezien de hoeveelheid aan materiaal en gebeurtenissen, besloot ik de contacten met politie, Justitie en andere instanties in aparte rubrieken te behandelen. Dat wil zeggen alle bezoeken bij politie, justitie of contacten met HaagWonen in aparte rubrieken te plaatsen. Dat geeft een beter overzicht.
 
 
APENTHEATER 15 en 16 juni 2008
 
Zondag 15 juni 2008 om ca. 15.00 uur lawaai vanuit woning nr. X waar Antillianen wonen. Het lawaai kan beschreven worden alsof iemand de deur intrapt; gevolgd door schoppen tegen de binnendeuren. Het lawaai was niet begeleid door geschreeuw of enig andere teken alsof daar ruzie plaats vond
Maandag 16 juni 2008:  om ca. 01.00 uur ’s nachts werd er bij ons gebeld. Het was mevrouw J. van flat nr. X. Ze stelde zich achter de deur als ‘de buurvrouw’ voor. Gezien de hechte contacten die het gezin met de ‘Oom’ en de B’s heeft, maakten wij niet open. Mijn zoon zei luid achter de deur: ‘Geen commentaar’. Door het kijkgat zag hij echter mw. J. even bij onze deur staan. Achter haar ving mijn zoon een glimp van een jonge zwarte man op. Het zag er naar uit dat haar maat zich achter de voordeur van flat nr. X schuil hield.
Toen onze deur dicht bleef, hoorden wij ze even beraadslagen en vervolgens liepen ze de trap af naar de B’s. Beide vrouwen spraken uitvoerig met elkaar in het trappenhuis.
Mijn zoon keek uit het raam van mijn slaapkamer (straatkant). Hij zag de heer J. langzaam met zijn zilverkleurige BMW (een van de drie of vier wagens die hij bezit) uit een parkeerplaats verderop komen. Hij reed achteruit, kwam onze richting voorbij, maakte een draai en reed snel weg.

Maandag, 16 juni 2008, om ca. 02.00 uur ’s nachts kwam de politie bij J en de agenten verbleven daar tot bijna 03.00 uur.
Maandag 16 juni 2008, om ca. 11.00 uur ’s morgens kwam een grote ploeg (ca 8 personen) van werklieden van de firma Bouwmeester bij nr. X.  Er werd aan het deurslot gewerkt en evt. andere werkzaamheden in de flat.
 
De actie van J en B (aan te nemen in opdracht van de bende) moest een aanval van ons op de ‘arme’ familie J. ensceneren. Uit voorzorg werden de deuren bij J ingetrapt; alsof daar een hele vechtpartij plaatsgevonden had.
Het moest ervoor zorgen dat de politie over de vloer kwam en de mensen van Bouwmeester kregen via HaagWonen opdracht de boel weer op te knappen.
 
Op 7 juli 2008 werden wij door twee medewerkers van HaagWonen benaderd die bezig waren met een (waarschijnlijk) onderzoek naar illegale onderverhuur van opbergruimten. Ze vonden het ‘vreemd’ dat flat nr. Y over twee opbergruimtes beschikt; terwijl er maar een per huishouden is toegestaan. De heer B (als plaatselijke VIP) beschikt over twee opbergruimten (die van hem in de inham en de middelste schuur (die normaliter van J moet zijn).
 
 

NEGATIEVE ONTWIKKELINGEN ZOMER EN HERFST 2008
 
De problemen met de B’s kregen een steeds grimmiger karakter.
Behalve het geklopgetreiter wordt ijverig gewerkt aan alle mogelijke knoeipraktijken.
Bijvoorbeeld met de stroomvoorziening en watervoorziening.
 
Knoeipraktijken elektriciteit- en watervoorziening
 
Op 19 juni 2008 heeft mijn zoon geconstateerd dat de stroom water uit de keukenkraan niet regelmatig verliep: Zonder aanwijsbare reden wisselt de sterke constante stroom met een zwakke bijna druppelachtige stroom. Dat is nooit eerder gebeurd. Wij hebben van DZH (waterleverancier) geen brief ontvangen dat er problemen met de watervoorziening plaats zou vinden. De plotselinge stroomwisseling in de watertoevoer vond lange periode plaats.
 
Wij signaleren in de buurt – vooral tijdens de avonduren – alle mogelijke bedrijfswagens die komen en gaan (vooral bij ons portiek). Het zijn wagens van loodgieters, elektrotechnische bedrijven en bedrijven die met computers te maken hebben. Paar voorbeelden: SIMA, Zegwaard (bedrijf uit Delft) en zelfs het waterbedrijf ‘Evides’ dat normaal alleen actief is in Rotterdam.
Uit de wagens stapten meestal donkere mannen die kennelijk in dienst zijn bij deze bedrijven en ’s avonds klussen met gebruikmaking van spullen en wagens van de bedrijven.       
 
Knoeipraktijken bezorging post
 
Wij hebben geruime tijd gemerkt dat onze brieven laat worden bezorgd en sommige brieven krijgen wij niet. De brieven die wij ontvangen, laten duidelijke sporen zien dat zij door derden worden geopend. De meeste brieven werden d.m.v. stoom geopend. Sommige zijn met veel zorg weer dichtgeplakt, andere laten duidelijke vochtsporen zien. Vaak waren deze brieven ook ontsierd met vetvlekken en ander soort vuil. In principe werd alles geopend: verjaardagskaarten, bank- en giroafschriften, berichten belastingdienst en iedere andere binnenkomende post. Er werd op ons 100% controle gelegd.
 
Huistelefoon wordt ontkoppeld en buiten gebruik gesteld op 29 augustus 2008.
Vanaf 29 augustus 2008, (de 24ste verjaardag van mijn zoon) om ca. 11.00 uur is de telefoonverbinding voor goed weggevallen. Niemand kon ons meer bereiken op ons telefoonnummer. Ook wij waren van de wereld afgesneden. Wij waren afhankelijk van een pre pay mobiele telefoon en later (tot aan de dag van vandaag) van VoipBuster.
 
Wij zijn in die tijd van provider veranderd. D.w.z. van Orange naar HET NET (KPN). Via het kapen van onze post, kwamen de bendeleden en aanverwanten achter de WEP code van onze nieuwe verbinding. Dat gaf ze de gouden gelegenheid in de internetverbinding te breken en de telefoon uit te schakelen. HET NET kon er niets tegen doen.
 
Er wordt sindsdien ook met regelmaat van de klok gepoogd in onze computers in te breken en de internetverbinding te verstoren. 
 
Gelukkig heeft mijn zoon veel verstand van computers. Hij kan met succes de pogingen in de computers in te breken tegenhouden.
 
VOOR MEER INFORMATIE ZIE OOK KORTE INHOUD BRIEVEN AAN ARRONDISSEMENTSPARKET DEN HAAG, PALEIS VAN JUSTITIE, De heer J. Remmerswaal
 
REGISTRATIE EN WAARNEMING PER DVD-CAMERA  30 augustus 2008.
 
Op 30 augustus 2008, hadden wij onze eerste DVD-camera aangeschaft. Op deze wijze konden wij onze bewijzen met beeld- en geluidmateriaal vastleggen. Wij gebruiken onze camera’s tot aan de dag van vandaag. Wij hebben inmiddels tientallen cassettes en DVD’s met beeld- en geluidsmateriaal op. Via de opnames kunnen wij haarscherp bewijsmateriaal van de activiteiten tegen ons voorleggen.     
 
 
 
ONTWIKKELINGEN IN DE HERFST VAN 2008
 
 
September 2009: wij zien dat steeds meer mensen zich bij de criminelen aansluiten.
Het is een lucratieve business die veel geld in het laatje brengt. Men ziet hier ook vaak netgeklede heren met James Bond-tassen die in de richting van het hoofdkwartier op de heuvel lopen. Soms lopen ze in begeleiding van een man of jongen die ze normaliter zelfs niet met hun kont zouden bekijken. Wie zijn ze? Advocaten? Financiële adviseurs? 

Op 9 oktober 2008, er worden voorbereidingen via HaagWonen getroffen om aan de
gevels te werken. Er is aan de overkant met steigerbouw begonnen. Wij verzoeken de heer M. Jasper van HaagWonen om geen steigers bij onze ramen te plaatsen. Wij zijn bang dat de steigers gebruikt zouden worden door de criminelen en ’s nachts ons huis binnen stormen. De heer Jasper weigert op ons verzoek in te gaan. Wij zijn begonnen onze ramen met hout te barricaderen. Wij hebben de voorbereidingen op film vastgelegd.
8 of 9 Oktober 2008: Wij hebben ons huis samen verlaten. Toen wij terugkwamen, bleek dat iemand (of meerdere personen) in ons huis was geweest. Wij kunnen niet over inbraak spreken aangezien er:
a.      geen sporen van inbraak waren en
b.      er is op het eerste gezicht niets ontvreemd was.
Later bleek dat de persoon (of personen)  hier een soort huiszoeking gedaan hebben:.
a)      er is een DVD-cassette met beelmateriaal (nr. 15) ontvreemd. Dat heb ik ontdekt toen ik deze cassette wou digitaliseren.
b)      SD kaartjes en USB sticks met foto’s en andere beeldmateriaal zijn uitgewist (waarschijnlijk met magneet).
c)      Mijn computer was ietsje van de plaats verschoven. Mijn zoon heeft de computer grondig gecontroleerd en hij vond dat er tussen de software bestanden geplaatst zijn die als trojanen moesten fungeren. Hij kon ze detecteren en op tijd verwijderen. Nadien heeft hij ook zijn computer grondig bekeken. In zijn computer konden ‘ze’ niet inbreken. De beveiliging was te ingewikkeld.

Eerste sneeuw 22 november 2009 Op die dag hebben wij ontdekt dat de
onbekende of onbekenden die hier binnen waren, de verwarmingsschakelaar hebben beschadigd. Sindsdien zitten wij hier (nog steeds) zonder verwarming.
 
 CONTACTEN MET POLITIE OVERBOSCH
 
8 oktober 2008: Mijn zoon en ik gingen samen naar bureau Overbosch om aangifte
te doen tegen twee allochtone vrouwen (foto’s reeds in uw bezit) die mij bij de glas- en papierbakken met steentjes, appels en rotzooi hadden bekogeld.
De twee dienstdoende agenten weigerden onze aangifte aan te nemen met de mededeling: “Voor zo’n kleinigheid gaat men geen aangifte doen. Het loont de moeite niet”

2 februari 2009: ’s nachts werd achter ons huis met een lichtkaliber
wapen een paar keer geschoten. Een van de schoten hebben wij opgenomen. Wij
alarmeerden de politie. De volgende dag kwam hier om 11.04 uur rechercheur G. Mijn zoon stelde veel vragen over de zaken hier, die hij niet kon beantwoorden. Toen hij wegging attendeerde mijn zoon hem op een bolide van een van de topcriminelen hier in de buurt. Hij had geen aandacht voor deze wagen. Het interesseerde hem gewoon niet.

14 februari 2009: Politiebureau Overbosch, behandelende agente B.
Aangifte doen tegen poging tot fysiek geweld van twee Marokkaanse
jongens van ca. 12 en 15 jaar oud bij de Witte Anna. Ze versperden met hun fietsen mijn weg en namen een afwachtende dreighouding aan mij aan te vallen zodra ik langs zou komen. Gelukkig op dat moment kwam een man uit het flatgebouw ernaast om zijn post te controleren. De jongens zijn snel met hun fiets vertrokken. Ik mocht geen aangifte doen.   

18 maart 2010, laat in de middag: bezoek politiebureau Overbosch in verband met
Het continu inpompen van schadelijke substanties in de vorm van “gas?” in onze flat. Ik ben eerst bij de milieudienst van de gemeente geweest en zij adviseerden mij naar de politie te gaan.
De agent aan de balie P weigerde mijn aangifte.
Ik had een DVD met materiaal bij mij. Ik gaf het aan hem en zei kwaad: hier kom ik nooit meer terug!.

14 juni 2010: Klacht cq. aangifte willen doen tegen overlast van het gebruik van  
            chemische substanties in de flat beneden mij. Geen aangifte mogelijk.
            Agente aan de balie: S.
7 juli 2010: aangifte tegen het ongeoorloofde gebruik van chemische cq. schadelijke
stoffen in de vorm van “gas?” door buurman B.
Agent J weigerde mijn aangifte. Om mij te bespotten schreef hij zijn naam op een vod van een piepklein verkreukeld papiertje. Nee. Hij heeft geen andere papier.

DDR-Praktijken van gekverklaring.

 V van de GGD-Parnassia kwam onaangekondigd in juni 2009 op een zaterdag met een trollywagen en begeleid door een zwarte Moslima met een baby. Ze probeerde ons iets uit te leggen. Wij lieten haar niet binnen en wij hebben geen gehoor gegeven aan haar verzoek om ons door een arts in opleiding en een medewerkster van HaagWonen  te laten bezoeken, (ik heb de scans v.d. brieven toegezonden).
Later bleek dat deze V een valse verklaring bij VGZ heeft afgelegd waarin staat dat mijn zoon vanaf midden mei een ambulante behandeling had gekregen. Er werd bij VGZ voor 924 Euro gedeclareerd.  Dezelfde praktijk hebben ze later ook met het peloton van Koster en Hoogendoorn van de Dienst Stedelijke Ontwikkelingen (DSO) uitgevoerd. Ook met hen kwamen D van mw. S van de GGD-parnassia. Wij moeten koste wat kost gek zijn!

 WINTER 2008/2009 EN WINTER 2009/2010 ZONDER VERWARMING
 
Zoals ik al eerder heb geschreven hebben wij op de eerste sneeuwdag van 22 november 2008 ontdekt dat onze verwarming het niet deed. Wij namen met HaagWonen contact op. Al heel snel kwam hier (binnen een dag) iemand van de firma TEMPUS. Hij onderzocht de schakelaar en stelde dat hij aan vervanging toe is. Hij beloofde snel weer met de nieuwe schakelaar terug te komen.
Hij zei dat veel van deze schakelaars verouderd en aan vervanging toe zijn. Sindsdien hebben wij hem niet meer gezien. Wij hingen telkens aan de (VOIP)telefoon en belden HaagWonen over de defecte schakelaar en dat wij zonder verwarming zitten. Het interesseerde ze niet. Er zijn ook boze brieven gestuurd. Tevergeefs.
Hetzelfde gebeurde ook in de winter van 2009/2010.
Pas bij het eerste bezoek van het peloton met de heren Koster en Hoogendoorn van de Dienst Stedelijke Ontwikkelingen (DSO) hadden ze ineens haast met het repareren van de schakelaar.

 
In de winter van 2009, merkte de bende dat wij druk bezig waren gegevens te verzamelen en contacten te zoeken. Ook het idee dat wij een postbus hadden beviel ze niet. Dus besloot men ons te achtervolgen. Het werk van lichtvoetige ‘speurders’ werd uitbesteed aan allochtone jochies van ca. 16 – 18 jaar. Voor mij koos men voor wat oudere Nederlanders die paar extra centjes bij de AOW of steun kunnen gebruiken. Ze wisten dat ik wat minder mobiel ben, dus ik kon gerust worden gevolgd door mensen met steunkousen en orthopedische schoenen die niet over de stangen bij de tramhalte hoeven te springen.

Zodra een van ons uit het gat van de deur kwam, werd er ergens per mobiel gebeld en het circus begon. Ze gingen overal met ons mee. Op gegeven moment wisten ze waar ieder van ons heen zou gaan. Als ik met mijn trollywagen naar buiten kwam, betekende het een dagje uit met bus 18 naar de LIDL van Rijswijk. Met mijn zoon was dat wat ingewikkelder. Soms reed hij met de tram. In de tram zat iemand die hem moest volgen en buiten reed een scooter met Marokkaantjes erop achter de tram of bus. Op een dag werd hij achtervolgd door een Marokkaanse knul met roze oorwarmers. Overal waar hij heen liep, liepen ‘de roze oorwarmers’ met hem mee; zelfs het postkantoor in.

HaagWonen zond ons een brief (gedateerd 18 mei 2009) met de mededeling dat de bemiddelingsinstantie Mediation het dossier over ons teruggeeft omdat wij ons te achterdochtig zouden opstellen en de gesprekken op film wilden vastleggen. In dat schrijven worden we ook bedreigd met een procedure tot beëindiging van het huurcontract. 

De buren willen ons vermoorden.

In januari 2010 werden de gasaanvallen zeer heftig; vooral in het weekeinde wisten de B’s van geen ophouden. Ze waren urenlang bezig met pompen. Wij konden geen kant uit. Wij moesten, ondanks de vrieskou buiten (vaak -7º C), met wijd open balkondeur of open ramen zitten. Wij konden de politie niet bellen omdat de politie niets zou doen. Wij begrepen dat B boven de wet staat. Hij mag het beest uithangen. Op een Zondag, toen wij helemaal afgemat waren, bedacht mijn zoon een manier om de aandacht van de omgeving te trekken. Hij maakte een soort affiche met gedrukte koeienletters erop:

‘DE BUREN WILLEN ONS VERMOORDEN’ en we hingen dit affiche aan het raam van de woonkamer.  Heel snel kwamen twee politieagenten die tegen ons buiten in het trappenhuis stonden te schreeuwen. Mijn zoon zei dat hij ze niet naar binnen wilde laten. Ze moeten eerst bij de B’s langs. Zij zijn de mensen die ons willen vermoorden (wat waar is; op langzame wijze). Daar zijn ze echter niet langsgegaan. Ze beschuldigden ons van alles en nog wat inclusief het verstoren van de goede orde. Na een tijdje gingen ze naar de portiek aan de overkant van de weg en keken daar met een verrekijker in onze richting.

Aangezien dit affiche wat te extreem was en negatieve aandacht trok, besloten wij de affiches te hangen die wij nu nog hebben.

 

“WIJ HEBBEN GEEN BURGERRECHTEN EN LOPEN GEVAAR”

Voor de Engelse sprekende forensen die hier langs lopen van of naar het Centraal Station:       

 
“WE HAVE NO CIVIL RIGHTS AND ARE IN DANGER”