Minder EU kan maar duurt lang

-door Le Corbeau-

Buitenhof had een gesprek met Deirdre Curtin, Spinoza prijswinnaar in 2007 en hoogleraar Europees recht aan de Universiteit van Amsterdam. Daarmee is zij, volgens presentator Clairy Polak, een van de belangrijkste deskundigen in Nederland op haar gebied, zo niet de belangrijkste.

Veel kranten zouden een berichtje hierover anders koppen dan ik, maar het goede nieuws is: jazeker, het kán, met zijn allen uit de EU stappen, of gaan voor uitzonderingswetgeving, of aanvullende richtlijnen, of ontsnappingsconstructies. Het slechte nieuws is: het gaat lang, erg lang duren voordat zoiets geregeld is.

Dat moet verontrustende kiezers des te meer aanzetten om op de PVV, of misschien op de PVV light van de gemetamorfeerde Mark Rutte te stemmen. Beide partijen werden met name genoemd als partijen die de grenzen willen sluiten. Uit de boodschap van Curtin viel op te maken dat het beleid dat de Europeanen hebben neergelegd in opeenvolgende verdragen – waarvan de laatste, “Lissabon”, nog maar net een halfjaar geleden in werking is getreden – de neerslag is van wat nationale regeringen met elkaar hebben afgesproken en uitonderhandeld. Het komt niet vanuit de Europese bureaucratie. Curtin gelooft daar niet zo in.

Enfin, we zitten nu op het dieptepunt van een slingerbeweging richting ‘meer Europa’. Het heeft lang geduurd voordat de slinger op dit punt is gekomen. De slinger kan nu de andere kant op zwaaien. Naar minder Europa. Of beter gezegd, een Europa dat sneller en flexibeler reageert op gewijzigde omstandigheden, andere inzichten, foute gevolgen van beleid. Maar het duurt een hele tijd voordat het nieuwe hoogtepunt is bereikt.

Veel burgers beseffen dat nu pas echt goed. Het is natuurlijk de vraag wie of wat daarvan de grootste oorzaak is. De burgers, die niet goed hebben opgelet, of de politici die informatie hebben achtergehouden. Partijen die alleen maar vooral een belang zien in Europa en in het binnenhalen van immigranten met welke kleur card dan ook, zullen niet geneigd zijn slapende honden wakker te maken. We kunnen in elk geval veilig stellen dat politici niet echt goed naar de bevolking hebben geluisterd. En daarbij behoorde tot voor kort ook de VVD! Onvrede hoor je niet zomaar aan, om vervolgens schouderophalend weg te lopen met de constatering dat er weg terug meer is. ‘Beste mensen, we zijn te laat’ – op deze manier zijn de dames en heren in Den Haag toch ook met niet de (vermeende) klimaatverandering omgegaan.

Zó werd het in het grachtengordelprogramma Buitenhof helaas niet gebracht. Buitenhof wierp de vraag op of onze politici die minder Europa, minder buitenland, minder immigratie willen ons geen luchtkastelen laten zien. Het impliciete antwoord van de redactie moet kennelijk zijn: ja, dat doen ze inderdaad. Mijn antwoord is dat niet. Ook al zal het bloed, zweet en tranen kosten om zaken te veranderen.

Als ik de PVV goed heb begrepen, ligt hier nu juist de reden waarom de partij ook in Brussel is neergestreken. Een gideonsbende van bijna vijf parlementariërs. Maar de roependen in de Brusselse woestijn worden steeds vaker gehoord. Hoe vaker ze met zinnig onderbouwde voorstellen komen, hoe beter er naar ze geluisterd zal worden. Het boegeroep – “Racist! Fascist!” – vanuit de rode bankjes, zoals onlangs tegen Daniël van der Stoep door Martin Schulz, zal verstommen. (Stoer hè, trouwens? Durf je wel. Moet je tegen Berlusconi ‘ns proberen.  Die jaagt je na tot in je graf.)

Ik ken de bezwaren tegen Van der Stoep, maar daar het me nu niet om. Ik ventileer nu mijn bezwaren tegen Martin Schulz. Vroeg of laat groeit de spaarzame bijval die de EU-PVV nu al krijgt, uit tot een brede beweging. Geen thee drinken, maar een Tea Party in de Monteyerstraat.

Ook dat zit in de boodschap van Curtin. Als Nederland alsnog op het beleid wil terugkomen, zal het gelijkgestemde geesten moeten vinden. Onder de Duitsers misschien? (Met uitzondering van slechte verliezers als Schulz dan.)

Reageren kan op Artikel7.