DUNS OURAY - 01 MEI 2010

Time Magazine nomineerde Bernie Madoff als Person of the Year 2009. Madoff had die prijs fluitend moeten winnen. Want Madoff’s piramidespel is representatief voor het gehele Westen.

Wij worden langzaam wakker, en zijn beland in één groot piramidespel. Mark Steyn merkt op dat om de verzorgingsstaat in stand te houden, economische groei én bevolkingsgroei nodig zijn. Steyn krijgt op een verschrikkelijke manier gelijk, in de huidige Euro-crisis.

Alle Westerse landen blijken méér geld te moeten uitgeven aan pensioenen, medische kosten en uitkeringen dan gedacht. En blijken minder belastinginkomsten te hebben dan gedacht.

We hebben onszelf dus voor de gek gehouden. We zijn minder rijk dan gedacht. Leven op te grote voet heeft ons meer schulden bezorgd dan we zelf wisten.

In de Noord-Europese landen moet de overheid bezuinigen, vaak 5% tot 10% van haar jaarlijkse budget. In Zuid-Europa ligt het dramatischer. Blijkbaar is de boekhouding daar zo onbetrouwbaar, dat niemand precies weet waar Zuid-Europa staat. Maar faillissementen van Griekenland en Portugal behoren nog steeds tot de mogelijkheden. (En in Amerika práát men nog niet eens over bezuinigen.)

De verzorgingsstaat van de afgelopen decennia was dus helemaal niet betaalbaar. Het was een illusie, die niemand wilde doorprikken. AOW en pensioen op 65, .... blijkt helemaal niet mogelijk te zijn.

Nu treedt ook het besef in dat de economische groei van de afgelopen jaren gedeeltelijk gebakken lucht was. En als we in het verleden minder groei hebben gehad dan gedacht, moeten we aannemen dat hetzelfde voor de toekomst geldt.

Daar komt nog bij dat de Europese bevolking gekozen heeft voor zelfmoord: steeds minder kinderen. Ook dat draagt bij aan de illusie. Nú geen kosten voor kinderen, creëert de illusie van welvaart. Maar die kinderen zijn er straks niet om het werk te doen.

De planners hebben dit probleem willen oplossen door immigratie. De kinderen die je niet hebt, importeer je gewoon. Maar langzaam dringt het besef door dat immigratie minder opbrengt dan gedacht, of misschien wel gewoon een extra kostenpost is.

Het ligt besloten in de democratie om de ogen te sluiten. Politici zullen zeker geen alarmbellen luiden, want dat kost stemmen. Maar zelfs met gesloten ogen, is het toch moeilijk te ontkennen dat onze samenleving een illusie blijkt.

Gek dat niemand dat wil erkennen. Je hoort dat nooit in de media.