Ik fietste even door mijn stad, Amsterdam. Koninginnendag moest nog beginnen en het was nu al een teringzooi. Links en rechts werden de vuilniszakken opgestapeld, draaitafels van café’s werden op onwijs volume uitgeprobeerd, men liep er al redelijk massaal voor lul bij met oranje dit en oranje dat. Nee, koninginnendag is niet echt een handig moment om het over de koningin te hebben.

En dan weer die lintjesregen. Albert Verlinde en Chiel Montagne Ridder in de orde van Oranje Nassau. Steunpilaren van de Nederlandse samenleving. Namens onze koningin. Waartoe toch?

Maar Nederland loopt onverminderd warm voor oranje.

Maurice de Hond mat onze koningsgezindheid, en, zoals te verwachten, daarmee zit het wel goed. Op de weinig gepassioneerde stelling ‘Nederland kan het beste een koninkrijk blijven’, antwoordde 67 procent met ‘ja’, wat in 2005 nog 74 procent was. Maar op de weldegelijk gloedvolle uitspraak ‘Ik wil graag dat Nederland een monarchie blijft’ antwoordde toch nog 48 procent met ‘ja’. Op het even gloedvolle ‘Ik wil graag dat Nederland een republiek wordt’ antwoordde slechts 16 procent met ‘ja’.  De rest hangt er zo’n beetje tussenin.

Daar kan Beatrix gerust mee slapen. Al zijn er heus minpuntjes. Maurice de Hond vroeg niks over de kosten van het oranjetheater in deze tijden van crisis, en ik schat zo in dat daar aardig wat gemopper op was gekomen.

Maar dan nog.

Zelfs de probleemopvolger Willem Alexander wordt door 78 procent ‘sympathiek’ gevonden,  en door 65 procent ‘geschikt als staatshoofd.’ En Beatrix kan al helemaal slapen bij de gedachte aan Maxima: 91 procent van ons volk vindt Maxima ‘sympathiek’,  83 procent vindt Maxima ‘boeiend’ en 83 procent ‘dichtbij het volk’.  Was een hit, blijft een hit. Logisch dat geen van de politieke partijen echt een item durft te maken van dit koningshuis. Alleen onder de SP en PVV stemmer is er enige twijfel over, maar bij de kiezers op de andere partijen scoort het koningshuis een dikke voldoende.

En wat vind ik er nou zelf van?

Ik vind dat we een koningshuis moeten hebben. Zonder koningshuis is de kans al helemaal groot dat Nederland opgaat in één of ander vaag internationaal netwerk. Het is nu toch dat koningshuis dat ons, met het nodige plak- en knipwerk, verbonden heeft met het Nederland van de Tachtigjarige oorlog. Het is een bloedslijn. Het is een van de belangrijkste componenten die ons land aaneen lijmt.

Al is het maar door al die rondzingende verhalen.

Zoals rondom de Duitse schuinsmarcheerder en de zwevende vorstin, in de tweede helft van hun leven wonend in aparte vleugels van het paleis. Smullen. En dan de prinses met die moeilijke ogen. En de prinses die katholiek werd. En de depressieve prins. Sprookjes als deze, daar heeft een land behoefte aan. Nederland is al verzakelijkt genoeg.

Verder heb ik gewoon iets met Beatrix. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Het is, denk ik, de tragiek. En de waardigheid. Ik bedoel, die vrouw zit toch verschrikkelijk haar best te doen, al een leven lang. Reken maar dat het een hard gelag is, nu Claus dood is, en dan met die zoon die eigenlijk toch niet slim genoeg lijkt te zijn. Wat een zorgen. En dan nooit, nooit het achterste van je tong kunnen laten zien, en als je dat dan eens doet, je onbespied wanend, dan zeg je dat het allemaal leugens zijn, wat er in de pers staat. Wat natuurlijk gewoon waar is. Bovendien, het is gewoon een mooie vrouw. Ook nu nog.

Lang leve de koningin!