ANDERS WELLEBEEKE - 03 MAART 2010

Carel Brendel is een bekende voor iedere politiek-geëngageerde bloggie. Op eigen kracht heeft deze AD-journalist de desecularisatie van de PvdA ontleed in het uiterst scherpe en verfrissende boek Het Verraad van Links. De centrale vraag daarbij was steeds: hoe is het mogelijk dat de PvdA van een feministisch en seculier podium is veranderd in een pro-islamitisch bolwerk met - bij wijze van spreken - gescheiden ingangen voor mannen en vrouwen? 

Iedereen herinnert zich het beeld van de zwaar gehoofddoekte scholiere die door Marianne Ploumen als een levende trofee aan het PvdA-congres werd getoond. Even opmerkelijk was de theatrale uitroep van Wouter Bos dat de islam bij Nederland hoort. Deze pro-islamitische sentimenten staan in schril contrast met het seculiere of zelfs anti-christelijke geluid dat de progressieve partijen van oudsher laat horen. Om een subtiel voorbeeld te noemen: toen de paus Nederland in 1985 bezocht, hing de stad vol met posters waarop een beloning werd uitgeloofd voor degene die gods eerste man zou doden. Toch lijken de progressieven zich geenszins bewust van hun verschillende omgang met de islam en het christendom. Waarom schreeuwde Wouter Bos niet luidkeels van de daken: "De SGP hoort bij Nederland!". Waarom toonde Marianne Ploumen niet trots een tienermeisje in Staphorster dracht aan een juichend PvdA-publiek? 

 

Het is dit intellectuele drama dat Carel Brendel in zijn boek en op zijn blog aan de kaak probeert te stellen. Met zijn strijd hoopt hij PvdA-ers te overtuigen om hun gevaarlijke flirt met de islam te beëindigen en terug te keren naar het secularisme van weleer. Dat hier nog een lange weg te gaan is, blijke wel uit het feit dat Brendel met zijn streven vaak meer sympathie wekt bij nieuwe conservatieven dan bij oud links. Zo vinden zijn columns gretig aftrek op GeenStijl en andere niet-linkse fora. Dit effect is natuurlijk niet van enige ironie gespeend, zeker omdat Brendel zichzelf niet definitief lijkt te willen distantiëren van de sociaal-democratie. In die zin zouden we hem kunnen beschouwen als de erfgenaam van de "geradicaliseerde PvdA-er"  Paul Scheffer. Niettemin is deze ironie toch goed te begrijpen. De nieuwe conservatieven bestaan immers grotendeels uit ex- links-stemmers die de sprong naar rechts hebben gemaakt uit woede over het falende idealisme en de intellectuele wanprestatie van progressief Nederland.

Op een diepgaande hervorming van de PvdA kan volgens mij echter weinig hoop bestaan. De partij is nauwelijks in beweging gekomen, niet na de moord op Pim Fortuyn, niet na de executie van Theo van Gogh, niet na de opkomst van Geert Wilders, en ook niet na de glasheldere analyses van Brendel. Een positieve uitzondering was de vervanging van minister Ella Vogelaar door Eberhard van der Laan, iets waartoe Carel Brendel wellicht niet geheel toevallig meermaals heeft opgeroepen. Na de val van het kabinet Balkenende IV lijkt aan die prille heroriëntering echter een einde te zijn gekomen. Uit monde van Mariëtte Klamer kondigt de PvdA nu weer een "ruk naar links" aan, wellicht om de aan GroenLinks en D66 verloren kiezers weer terug te winnen.

De hersecularisering van de sociaal-democratie zal dus waarschijnlijk niet vanuit de PvdA kunnen komen. Een veelbelovender kandidaat is Tulpen voor Amsterdam. Deze afsplitsing ontstond in Amsterdam Slotervaart nadat PvdA-raadsleden als Clyde Moerlie zich ergerden aan de "islamiseringsagenda" van Ahmed Marcouch. Die pleitte onder meer voor het introduceren van koran-onderwijs op openbare scholen. Op de website schrijven de seculiere sociaal-democraten dat zij de PvdA verlieten "nadat die partij het goedkeurde dat straatcoaches, die nota bene door de gemeente worden gefinancierd, weigerden de handen van vrouwen te schudden." Het politieke programma van Tulpen voor Amsterdam mag dan misschien nog te socialistisch zijn om nieuwe conservatieven te kunnen overtuigen, de partij is zonder meer een aantrekkelijk alternatief voor de vrijzinnige kiezer die genoeg heeft van het geflirt met de islam. In die zin kan Tulpen voor Amsterdam grotendeels als het geesteskind van Brendel kan worden beschouwd. 

Waar ik nu dus zeer benieuwd naar ben: zou Tulpen voor Amsterdam op Brendels stem kunnen rekenen? Quo vadis, Carole?

anderswellebeeke@hotmail.com 

---

Beste Anders, 
Als ik in Amsterdam zou wonen, zou ik zeer waarschijnlijk op Tulpen voor Amsterdam hebben gestemd. 
Met vriendelijke groet, Carel

---

Hallo,
De Nederlanders hebben de buik vol van alles wat maar enigszins naar socialisme riekt. 65 jaar experimenteren en belastingverhogingen hebben Nederland aan de rand van de afgrond gebracht. Wie nu nog probeert eenlijk tot leven te brengen of aan een dood paard te trekken zal vergeefs eenergie stoppen in een hopeloze zaak. Laten we vertrouwen op het gezonde verstand en nogmaals onze schouders er onder zetten. 
mvgr, hgm