ANDERS WELLEBEEKE - 06 JULI 2009

Print dit - of mail het

Het is drie keer raak in één week tijd aan het Leidseplein. Nota bene onder de rook van het gesubsidieerde prietpraatpaleis De Balie. Daar waar de calvinistische erfzonde werd omgesmeed tot een cultureel 'weg-met-ons'-complex. Waar Anne Frank maar al te vaak achter het karretje van Mohammed werd gespannen. Waar de autochtone geesten werden rijp gemaakt voor een allochtone toekomst. Uitgerekend daar lijkt de links-nationale cultus der  'spreekwoordelijke tolerantie' eens te meer uit elkaar te spatten.

Leden van de Marokkaanse gemeenschap, door links zo graag neergezet als de slachtoffers van discriminatie en islamofobie, gaan zich te buiten aan agressie tegen niet-Marokkanen.  Drie meisjes worden na een avondje stappen op het Leidse plein zwaar mishandeld door een sissend tweetal op een scooter. En week later slaat een andere Marokkaan de 22-jarige Noëlle zonder enige reden van haar fiets, waardoor zij haar voet breekt. Marokkaanse taxi-chauffeurs, die getuige waren van de mishandeling, liegen tegen de politie dat Noëlle de vechtpartij zelf heeft uitgelokt. De volgende dag maakt een andere taxi-chauffeur een een eind aan het leven van een potentiële klant. Met deze drie zeer gewelddadige incidenten, waarbij Marokkanen telkens de hoofdrol spelen, lijkt het Marokkanendrama volledig te escaleren.



Het barbaarse gedrag van de Marokkaanse chauffeurs was al veel langer berucht. Toeristen worden geweigerd als zij met hun zware koffers bij een hotel proberen te komen. Voor korte ritten worden onfatsoenlijk hoge prijzen gevraagd, en klanten die die niet willen betalen worden uitgescholden of geïntimideerd. Vechtpartijen tussen chauffeurs onderling waren niet ongewoon bij de standplaats op het Centraal Station. Dat Cohen deze wantoestanden aan de liberalisering van de taxi-branche wijt, waardoor individuele chauffeurs de markt konden betreden, is natuurlijk een grote vergissing. De ware oorzaak is simpelweg het onhollandse gebrek aan beschaving bij de chauffeurs zelf. Dat gebrek wordt niet verklaard door liberalisering. Dit systeem legde alleen het probleem bloot: het Marokkanendrama.

De grootscheeps mislukte integratie van Marokkanen staat in schril contrast met het succes van Europese, Aziatische en Amerikaanse immigranten. Dit 'drama', zoals het betiteld is door Paul Scheffer en Fleur Jurgens, is het gevolg van het gebrek aan maatschappelijke voorbereiding die Marokkaanse ouders aan hun kinderen bieden. Hardnekkige oriëntatie op het moederland, analfabetisme, werkloosheid, religieus fanatisme en een te hoog kindertal zorgen dat hele generaties nakomelingen een "straatopvoeding" kregen, faalden op school, en een vijandige houding jegens de Nederlandse samenleving ontwikkelden. Straatterreur en geweld zijn daar de onmiskenbare symptomen van.

Maar Nederlandse bestuurders en intellectuelen moeten ook de hand in eigen boezem steken. De giftige coctail die leidde tot het Marokkanendrama is niet compleet zonder de wel erg ruimhartige verzorgingsstaat en een immigratiebeleid dat is gestoeld op "tolerantie" in plaats van maatschappelijke spankracht. Minder socialistische samenlevingen zoals de Amerikaanse stimuleren immigranten om hun talent en wilskracht te gebruiken. Die integreren vervolgens vanzelf en worden vaak ook succesvol. De Nederlandse verzorgingsstaat heeft daarentegen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op laagopgeleide, in zichzelf gekeerde inactieven. Die kregen opeens uitzicht op een comfortabel leven in de bijstand, waar zij vervolgens geheel stagneerden. Het politiek antwoord op de maatschappelijke ontwrichting die dit beleid tot gevolg heeft is een geldverslindende, maar weinig effectieve integratie-industrie van inburgeringstrajecten en taalcursussen. De totale kosten van de immigratie zijn dan ook een veelvoud van die van het Amerikaanse systeem, want zowel de verzorgingsstaat als de integratie-industrie brengen hoge kosten met zich mee.

Toch was de duurbetaalde symptoombestrijding van het onhoudbare immigratiebeleid electoraal lange tijd beter verkoopbaar dan het indammen van de verzorgingsstaat of het instellen van een realistisch immigratiebeleid (met bijvoorbeeld quota). De links-nationalistische cultus van de zogenaamde 'Nederlandse spreekwoordelijke tolerantie' speelde bij het laatste natuurlijk een bijzonder nadelige rol. De progressieve Nederlander, die lange tijd cultureel dominant was, voelde dat hij met zijn tolerante immigratiebeleid de zonden uit zijn verleden kon afkopen, en dat was ook wat waard. Op dit moment lijkt de wal het schip echter te keren. Het Marokkanendrama begint te escaleren nu de falende integratie niet alleen financiële maar ook fysieke offers begint te eisen. Van een financiële aderlating door een verre, anonieme staat ligt de burger niet wakker. Dat wordt anders wanneer die aderlating letterlijk en hoogstpersoonlijk moet worden opgebracht. Met de huidige politieke vlucht weg van de sociaaldemocratie lijkt de burger dan ook werkelijk in beweging te komen. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.


anderswellebeeke@hotmail.com