CLARK KENT - 22 JUNI 2009

Toen amper een uur na sluitingstijd van de stemlokalen bekend werd gemaakt dat Ahmadinejad de verkiezingen in Iran had gewonnen van Mousavi, met 63% tegen 34%, gingen duizenden demonstranten de straat op. “Dood aan de dictatuur” klonk het uit hun kelen.

Nepverkiezingen

Nu gingen de verkiezingen in Iran tussen kandidaten die door de Revolutionaire Garde waren gescreend. Van de oorspronkelijke 475 kandidaten werden slechts vier kandidaten geschikt geacht door de Revolutionaire Garde, die direct wordt gecontroleerd door Khamenei. Eigenlijk waren het dus nepverkiezingen.

Zahra Rahnavard

Waarom dan toch al die drukte? Welnu, een van de toegelaten kandidaten, Mir Hossein Mousavi, had een vrouw die uitgroeide tot het symbool van de roep om hervorming.

In een artikel op TimesOnline wordt beschreven hoe Zahra Rahnavard, klein maar zeer welbespraakt, als eerste echtgenote samen met haar man op campagne ging, waarbij ze zelfs toespraken hield.

Zij sprak zich openlijk uit tegen de hijaab: “The hijab should not be forced on anybody. That is a private decision. They should leave young women alone. Our women are mature enough to decide for themselves.”

Ook keerde zij zich tegen in de wet vastgelegde discriminatie van vrouwen en sprak zich uit voor vrijheid van meningsuiting: “Most important to me is the freedom of expression, the freedom of the pen. We have lost four years of freedom of speech [under Ahmadinejad].”

De moraalpolitie kon wat haar betreft worden opgeheven: “We will put an end to these moral police. We believe we should trust our youth.”

Deze uitspraken zorgden ervoor dat Zahra Rahnavard uitgroeide tot het symbool van de roep om vrijheid en hervorming in een land waar de moraalpolitie niet alleen controleert of mensen wel zedig gekleed over straat gaan, maar ook kranten opheft, websites blokkeert en bloggers en mensenrechtenactivisten arresteert.

Stemfraude

Ali Alfoneh, Iran commentator, geeft op RealClearWorld zijn indruk van de verkiezingen: Verkiezingen in Iran zijn eerlijk noch vrij, maar anders dan Irak onder Saddam Hoessein gaat het Iraanse regime subtiel te werk bij het manipuleren van verkiezingen, om het beeld op te houden van een islamitische democratie. Dit jaar ging men noch subtiel noch elegant te werk. Niet alleen is het aantal stemmen voor de overige twee kandidaten – Rezai en Karrubi – belachelijk laag, maar ook ontbrak het vaak aan stembiljetten in kiesdistricten waar de steun voor Ahmadinejads rivalen groot was en mochten vertegenwoordigers van rivalen niet aanwezig zijn in stemlokalen. Buitengewoon verdacht is het feit dat Ahmadinejad meer dan 90 procent van de stemmen haalde in de geboorteplaatsen van Mousavi, Karrubi en Rezai.

Een andere commentator noemt de stemfraude een militaire coup onder leiding van Ayatollah Ali Khamenei.

Militaire coup

Als de officiële ‘overwinning’ van Ahmadinejad blijft staan, is dat inderdaad te beschouwen als een militaire coup, want Ahmadinejad heeft zijn machtsbasis voornamelijk in de basij militie en de Revolutionaire Garde.

Mousavi is waarschijnlijk naar voren geschoven door oud-president Hashemi Rafsanjani, die de controle van de overheid over de economie heeft benut om een omvangrijk corrupt financieel imperium op te bouwen. Rafsanjani wou maar wat graag van Ahmadinejad af, die zich opwierp als de kandidaat van de kleine man en strijder tegen corruptie.

Maar Ahmadinejads achterban bij de basij milities en de Revolutionaire Garde is minstens net zo corrupt. Vooral de Revolutionaire Garde heeft steeds meer greep op de economie gekregen.  Het bewind van de mullahs is geen monoliet, maar bestaat uit verschillende ‘maffia-families’ die ieder hun belangen hebben in de economie.

Met de overwinning van Ahmadinejad kunnen een heleboel andere facties buitenspel worden gezet. De opperste leider Khamenei en Ahmadinejad hebben dan de touwtjes helemaal in handen. Dat kan van pas komen bij een oorlog met Israël.

Dissidente geestelijken

De consolidatie van de macht in de handen van Ahmadinejad en Khamenei is ook een pre-emtive strike tegen dissidente geestelijken van de zgn. quiëtistische school. Een van hen is Grand Ayatollah Montazeri, die vorige week verklaarde dat een regering die de stem van het volk niet respecteert geen religieuze of politieke legitimiteit heeft. Daarbij riep hij de politie en het leger op om hun religie niet te verraden, en dat het krijgen van bevelen hen niet zal excuseren voor god.

De quiëtistische school is geen principieel geloof in een scheiding van kerk en staat, maar staat wel terughoudend tegenover actieve bemoeienis van geestelijken met de politiek. Ayatollah Khomeini, de grondlegger van de Iraanse Revolutie, kwam in feite in opstand tegen het quiëtisme.

Uiteraard moet de ‘hervormingsgezindheid’ en ‘progressiviteit’ van de quietistische school relatief gezien worden. Echt vrijheidsgezind naar westerse maatstaven zijn deze geestelijken niet.

Volksopstand?

Hoe ver het vrijheidstreven van de demonstranten op straat gaat is ook niet met zekerheid te zeggen, maar na dertig jaar Islamitische Revolutie is er onder het volk zeker een verlangen naar meer vrijheid en democratie.

Sommige commentatoren in het Westen willen ons doen geloven dat Ahmadinejad de verkiezingen met recht heeft gewonnen. De Iranexperts die Ahmadinejads ‘verdiende’ overwinning in twijfel trekken, hebben volgens hen alleen geluisterd naar Engelssprekende progressieven uit de middenklasse in het welvarende Noord-Teheran. Ahmadinejad is echter de man van het volk, de Iraanse Hugo Chavez (ook een linkse held).

De door de westerse Ahmadinejadaanhangers bekritiseerde Iranexperts zijn echter veelal zelf Iraniër en geen westerse waarnemers. De overgrote meerderheid is van mening dat er wel degelijk stemfraude is gepleegd. De enquête die wordt aangevoerd als bewijs voor de legitimiteit van Ahmadinejads zege betrof bovendien een telefonische enquête van enkele weken voor de verkiezingen waar Ahmadinejad slechts de steun van 34% kreeg. Mousavi kwam pas na deze enquête onverwachts op als hervormingskandidaat, dankzij de manier waarop zijn vrouw zich in de campagne profileerde.

Vorige week gingen honderduizenden demonstranten de straat op en winkels bleven gesloten in protest tegen de betwiste verkiezingsuitslag. Maar om te winnen van het regime moeten de mannen met wapens – de veiligheidstroepen – overlopen naar de demonstranten.

In Rusland wist Boris Yeltsin op een tank te klimmen en de steun van de soldaten te winnen die juist gestuurd waren om verzet tegen een coup van hardliners uit het Sovjetestablishment te breken. In de Oekraïne kwamen veligheidsfunctionarissen bijeen met de leiders van de Oranje Revolutie en verklaarden publiekelijk dat zij de demonstranten zouden beschermen tegen het met geweld neerslaan van de opstand.

Morele steun uit het Westen

Daarom is het belangrijk dat het Westen de Iraanse demonstranten steunt in hun streven naar meer vrijheid. Helaas heeft Obama laten weten dat hij zich niet wil mengen in een interne Iraanse aangelegenheid en de voorkeur geeft aan een verdere dialoog met het bewind. En dat terwijl er ook voor het Westen zoveel op het spel staat.

In Investor’s Business Daily legt Charles Krauthammer uit dat Iran niet alleen een gezworen vijand is van Amerika maar dat de hele toekomst van het Midden-Oosten afhangt van wat er in Iran gebeurt.

Een val van het regime zou een enorme tegenslag zijn voor de islamisten, voor wie Iran niet alleen model staat, maar ook als wapenleverancier en financier optreedt. In Libanon verloor Hezbollah de verkiezingen na in verband te zijn gebracht met de moord op Hariri. Zonder Iran moeten Hezbollah en Hamas het zonder beschermheer doen.

Nu is de kans nog steeds groter dat het regime overgaat tot het hard neerslaan van de opstand. Pas als de veiligheidstroepen de kant van de demonstranten zouden kiezen, zou het regime kunnen vallen.  

De opstelling van westerse regeringsleiders zou echter wel eens de doorslag kunnen geven.

In Iran zou een groot aantal geestelijken de kant van de demonstranten kunnen kiezen, zo bericht de New York Times.

De protesten houden aan en blijven veel demonstranten trekken en zijn niet beperkt tot Teheran, maar vinden ook plaats in Isfahan, Rasht, Orumiyeh, Zanjan en Zahedan.

Het regime doet daarentegen een beroep op Palestijnse hulptroepen van Hamas om op te treden tegen de demonstranten.

De Wall Street Journal heeft een artikel met verhalen uit de eerste hand van Iraniërs die zijn verzameld door een medewerker.

Een van hen doet een duidelijke oproep aan het Westen om de demonstranten te steunen:

People want to be heard and supported by the rest of the world. They were sending messages to the West with their cameras. They were calling on Obama and Sarkozy to demand that the Free World not recognize this government. I saw a few women shouting: "Now it's your turn to support democracy and human rights."

"The fear is gone. Nothing seems to be an obstacle anymore. They can filter all the Web sites and shut down the Internet, SMS [text messaging] service, and mobile phones, but they cannot shut our mouths." This is what I hear all the time.

Wat opvalt is dat veel borden in het Engels zijn, wederom een teken dat de steun van het Westen wordt gezocht.

Sarkozy heeft de verkiezingen inmiddels een gruweldaad genoemd en Hillary Clinton en Joe Biden zetten Obama onder druk om een fermere toon aan te slaan.

Nu is het moment gekomen om de Iraanse theocratie aan de schandpaal te nagelen als Evil Empire en een dringende oproep te doen om de Iraniërs eindelijk eens hun vrijheid te gunnen.

Anders dan Obama zag Ronald Reagan geen bezwaar om de morele superioriteit van het Westen te claimen en de tegenstander moreel failliet te verklaren.

Reagan was niet zonder fouten. Ik had liever gezien dat Reagan de Sovjets aan de schandpaal had genageld wegens hun brute totalitarisme, hun collectivisme en hun minachting voor individuele grondrechten dan hun atheïsme, maar Reagan durfde tenminste morele oordelen te vellen over totalitaire regimes.