THEIRESIAS - 27 FEBRUARI 2009

Je weet dat het erg gaat worden als Maarten van Rossem weer afgestoft en opgepoetst klaar zit om zijn sarcastische brombeerroutine af te draaien. Je hoopt - tegen alle beter weten in - dat er iemand aan de andere kant van de tafel zit die hem vrolijk uitlacht en af en toe zijn mondhoeken afveegt met een slabbetje, en daarnaast ook nog enig verstand heeft van de verschillen tussen de VS en Nederland waar het de vrijheid van meningsuiting betreft. Maar nee, er zit iemand uit Hollywood, ene Pieter Jan Brugge. Iemand met de Nederlandse nationaliteit, dat wel, maar al vijfentwintig woonachtig en werkzaam als producer in Hollywood. Niet bepaald iemand waarvan je redelijkerwijs mag verwachten dat'ie gewend is politiek-correct gedrag ondergeschikt te maken aan de waarheid.

Het was al binnen dertig seconden duidelijk dat er grote unanimiteit bestond over de onzin van Wilders' standpunten omtrent een '1st amendment' voor Europa. Van Rossem gaf zelf wel toe dat in Nederland de laatste jaren het verbod op discriminatie steeds vaker meer gewicht werd toegekend door rechters dan de vrijheid van meningsuiting, maar stelde daar tegenover dat in de VS het allemaal veel slechter was omdat daar de vrijheid van meningsuiting weliswaar absoluut was, maar dat de overheid er via allerhande overige wetgeving toch in slaagde de burgers de mond te snoeren.

Het was fascinerend mee te maken dat het enige weerwoord op deze pertinente onzin moest komen van P&W zelf: Ze kwamen met voorbeelden die in de VS heel gewoon waren maar in Europa absoluut ondenkbaar. Van de 'American Nazi Party' zou nooit een Nederlandse variant kunnen bestaan. Maar van Rossem en zijn 'tegenstander' wimpelden dat eensgezind van tafel door te melden dat de Americanen WO2 niet zo hadden ervaren als wij, en impliceerden aldus dat Amerikanen daardoor geen probleem hadden met Nazi's en hun gedachtengoed.

In Amerika zijn er senatoren en congresleden met zeer extremistische wortels, tot en met de Ku Klux Klan toe. Er zijn politici die openlijk tot pogroms oproepen, waaraan gehoor wordt gegeven en waarbij doden vallen. Er zijn politici die openlijk de Amerikaanse overheid beschuldigen van de aanslagen van 11 september.
Dat is allemaal niets om trots op te zijn, integendeel. Maar het geeft wel aan dat men het allemaal kan zeggen zonder vrees vervolgd te worden.
Maar in Nederland kan men niet letterlijk de woorden van een extremistische moslim herhalen zonder zich voor een rechter te moeten verantwoorden.

Halverwege het gesprek gebeurde er iets dat mij opeens met een gevoel van blijdschap vervulde. Ondanks het feit dat van Rossem en Brugge feitelijk op een lijn zaten kon de 'Amerika deskundige' zijn haat voor Wilders zo slecht bedwingen dat hij zijn gesprekspartner regelmatig in de rede viel. Nu is van Rossem gewend dat men altijd vriendelijk, zelfs hartelijk lacht om zijn beschimpingen aan het adres van de blonde Satan en ander ongewenst volk; nu bleek echter dat dit de enige reden is dat men hem uitnodigt. Want wat was duidelijk afleesbaar aan de gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudigen van P&W: Zijn interrupties werden niet op prijs gesteld als men geinteresseerd zat te luisteren naar Pieter Jan Brugge over zijn werk in de VS. Het werd me opeens duidelijk dat de gespreksleiders totaal niet geinteresseerd waren in wat van Rossem dan ook te zeggen had. Het is natuurlijk ook vreselijk voorspelbaar, daardoor erg saai, maar het is nu eenmaal verplichte kost.
Letterlijk de enige keer dat er werkelijk een gedachtenwisseling plaatsvond was toen van Rossem oreerde dat Wilders nergens verstand van had, dus ook niet van de islamdreiging. Toen Pauw daarop antwoordde dat toch uitgerekend Wilders daar wel iets over te zeggen had - de man verkeert al jaren onder 24-uurs persoonsbeveiliging vanwege concrete en geloofwaardige bedreigingen uit islamitische kringen - antwoordde van Rossem dat hij deze dreiging sterk overdreven achtte, en dat er niets met Wilders zou gebeuren indien de beveiliging werd opgeheven.

Niemand die refereerde aan de moorden op Fortuyn en Van Gogh om die stelling te ontkrachten.
Niemand die van Rossem vroeg of hij ook zo 'dapper' zou zijn als het om zijn eigen leven ging, of dat van zijn vrouw.

Duidelijk was aan Pauw te zien dat hij er nog wel iets over zeggen kon, maar hij besloot het niet te doen. Het was gewoon niet opportuun.
En na deze bizarre uitlating van van Rossem besloten P&W dat het publiek zijn dagelijkse dosis links-cynische kritiek op Wilders wel weer had gehad.

Het is te hopen dat van Rossem een dezer dagen zelf gaat inzien dat zijn repetitieve en voorspelbare routine het enige is dat hem zo aantrekkelijk maakt voor P&W en identiek politiek-georienteerde programma's. Zijn act is te vergelijken met een beer die danst op een gloeiende plaat: Hij kan niet veel anders. Het verschil is dat van Rossem zich vrijwilling leent voor dit soort poppenkast; de overeenkomst is dat noch de beer, noch de 'Amerika deskundige' begrijpen wat er eigenlijk gebeurt.

Reacties zijn welkom bij Theiresias007@gmail.com