R. HARTMAN - 01 NOVEMBER 2008

Zo'n beetje heel Nederland heeft vanmiddag de brief van Ab Klink in de bus gehad, waarin hem of haar werd medegedeeld dat hij of zij voortaan in het Electronisch Patiënten Dossier wordt opgenomen. Zelfs als een overheid 100% betrouwbaar zou zijn is dit een slecht idee, dat bij een 100% betrouwbare overheid dan ook niet gelanceerd zou zijn. De overheid heeft hier namelijk geen ene mallemoer mee te maken!!!

Ook ik heb vanmiddag de brief gekregen en het eerste dat me opviel is dat je hoe dan ook genaaid wordt.

Om te beginnen is het een opt-out systeem, wat bij commerciële aanbiedingen volgens mij niet eens meer mag.

Ten tweede betekent bezwaar maken dat je je complete personalia naar de staat moet sturen, inclusief kopie van ID, waarbij het feit dat je bezwaar maakt automatisch inhoudt dat je “toestemming [geeft] om uw persoonsgegevens te verwerken in het kader van de wet bescherming persoonsgegevens”. Dus door bezwaar te maken tegen het één geef je automatisch toestemming voor het ander, vice versa.

Ten derde vindt de medische wereld dit plan kennelijk ook niet geweldig. Immers, de begeleidende brief meldt niet alleen dat dit systeem de zorgverlener en de patiënt veel voordelen biedt, maar ook dat er een wet gaat komen die zorgverleners uiteindelijk gaat verplichten om aan te sluiten. Daar klopt dus iets niet.

Een dergelijk systeem, waarvan de voordelen op zich best zijn in te zien, zou van de zorgsector uit moeten gaan, en niet van de staat. Als de zorgsector werkelijk overtuigd is van het nut van zo’n systeem, zou iedereen zich graag aansluiten, en dwang daartoe (die wet) volstrekt onnodig zijn.

Tenslotte zou raadpleging alleen met toestemming van de patiënt moeten kunnen plaatsvinden, middels bv. een gpg-key die nodig is om het dossier te kunnen ontsluiten.

Wie bezwaar maakt staat dus eerder geregistreerd dan wie geen bezwaar maakt, en loopt daarbij het risico een aantekening “recalcitrant” te krijgen.

Daarbij is het wegens het absoluut onbetrouwbare karakter van onze overheid in het algemeen, en onze vriend Ab Klink in het bijzonder nog maar de vraag of bezwaren ook echt leiden tot het niet-opnemen in het systeem.

Hoe moet de gemiddelde burger daar immers achter komen? Als bij een onverhoopte ziekenhuisopname blijkt dat men wel over alle gegevens beschikt is het tenslotte erg gemakkelijk om dat aan een ‘vergissing’ te wijten. Dit wordt zo’n gigantisch systeem dat oprechte vergissingen met absolute zekerheid gemaakt zullen worden.

Ik ga dus geen bezwaar maken; goede kans dat de incompetentie van de staat ervoor zorgt dat dit systeem nooit van de grond komt, ten koste van wel weer zeer veel belastinggeld, natuurlijk. Maar liever een kans op (niet-)registratie voor dit systeem dan de zekerheid van registratie in het dwarsligger-dossier.

Wat is er met het medisch beroepsgeheim gebeurd?