Vanmorgen, nog in bed, vernam ik over de radio dat Gregorius Nekschot gearresteerd was en waarom. Eind vorig jaar gebeurde datzelfde met Geweta, die op zijn Homepage een open brief aan Sheik Fawaz Jneid publiceerde ( en de brief natuurlijk ook netjes per post aan Jneid zelf opstuurde, zoals dat hoort). Deze 70 ( toen nog 69) jarige werd ook ’s morgens in de dooie vroegte door drie politiemensen van zijn bed gelicht – eenzelfde soort verhaal dus.

"Schrijft u wel meer zulke dreigbrieven?", vroeg de hoofdagent hem al in de gang. Zodra Geweta op het politiebureau arriveerde (de brief, die hij aan Jneid verstuurd had lag, mét envelop, op het bureau van de diender) en men de brief in zijn bijzijn nog eens even rustig doorlas, bleek al meteen, dat daar helemaal geen bedreiging, in de zin van de wet, instond.

Had men deze man dus zomaar opgehaald zonder zelfs maar de moeite te hebben genomen de brief, waar het allemaal om ging, behoorlijk te lezen? Moest daarom zijn computer meegenomen te worden en pas na 4 maanden teruggegeven te worden? Ja… Want het gaat de overheid allang niet meer om de feiten. Het gaat er alleen nog maar om dat wij, autochtone Nederlanders, het niet meer in ons hoofd zullen halen om kritiek te hebben op de gang van zaken in ons eens zo goede vaderland. Wij dienen geïntimideerd en bang gemaakt te worden, zodat we ophouden met stukjes in te zenden naar Hetvrijevolk.com of ze neer te zetten op onze eigen homepages of confronterende cartoons te publiceren.

De overheid heeft in haar ondoorgrondelijke wijsheid besloten om ons land vol te gooien met de kansarmen uit diverse woestijnoorden en om deze volksverhuizing door ons, belastingbetalers, te laten financieren. Waarom de overheid daartoe is overgegaan hoef ik hier niet te beargumenteren, dunkt me. Dat heeft mevrouw Bat Ye’or in haar boek ‘Eurabië’ beter en vollediger gedaan dan ik ooit zou kunnen.

Dezelfde overheid voert een beleid van ‘horen, zien en zwijgen’ als het gaat om de veelvuldige misdrijven, die de voormalige woestijnbewoners hier menen te moeten plegen (uit dank voor het aangenaam verpozen). Zij heeft de pers al zo gek gekregen om haar beleid voortdurend en in alle toonaarden te ondersteunen. Probeer maar eens tussen de middag naar het radio programma Standpunt.nl op te bellen en daar iets te zeggen dat haaks op dit beleid staat… De heer Sjors Fröhlich en de andere leden van die rebellenclub zullen uw bijdrage met de snelheid van het licht afkappen, want als ze u en andere kritische Nederlanders te vaak aan het woord zouden laten komen, kunnen ze straks zelf een ander baantje gaan zoeken.

Maar", hoor je dan weer, "je doet er niets tegen". Is dat zo? Kun je, als je – zoals ik – mordicus tegen staatsgrepen en geweld bent, hier inderdaad helemaal niets tegen doen? Ik houd persoonlijk niet van de tekeningen van Nekschot – dat is een kwestie van smaak. Ik heb regelmatig heel hard om Theo van Gogh moeten lachen ( ‘Allah weet het beter’ vind ik nog steeds een verrukkelijk boek), maar wat hij over de Joden en de Holocaust zei, vond ik meer dan walgelijk.

Nu – so what? Vergaat de wereld als ik me ergens aan erger? Wat Gerard (toen nog ‘ván het') Reve schreef over zijn wens, om met de Allerhoogste (in de vorm van een ezel) de liefde te bedrijven, verdiende indertijd in mijn ogen ook geen schoonheidsprijs, maar ik ben ook daar niet dood aan gegaan: zulke dingen gebeuren nu eenmaal in een samenleving, waarin vrijheid van meningsuiting een groot goed is. Die horen erbij.

Maar de inperking van onze vrijheden die nú op gang begint te komen en die een trend begint te worden bij de overheid, die maakt me zowel bang als woedend. Dit gedonder moet verdorie ophouden en wel met ingang van gisteren!