Islamofobie-fobie: Unicef verdonkeremaant halal clitoresslachten

 

Islam of cultuur?

Islam of cultuur?


Zomaar een berichtje in de Volkskrant van vorige week:

Vrouwenbesnijdenis komt wereldwijd veel vaker voor

Genitale verminking van meisjes en vrouwen komt wereldwijd veel vaker voor dan blijkt uit de cijfers van Unicef. Volgens de VN-data is besnijdenis voornamelijk een Afrikaans probleem, maar rapportages van onderzoekers uit een reeks landen buiten Afrika geven een ander beeld: ook tientallen miljoenen meisjes en vrouwen in het Midden-Oosten en Azië zijn besneden.”

Tegenover de Volkskrant geeft Unicef toe dat dit neerkomt op onder-rapportage. Als de achtergehouden cijfers worden meegenomen, is meisjesbesnijdenis niet langer een voornamelijk Afrikaans probleem. In de Volkskrant wordt e.e.a. als volgt samengevat:

Ook de mantra dat ‘besnijdenis niets met de islam te maken heeft’, komt in een ander licht te staan. De gevallen van genitale verminking die buiten de VN-data vallen, betreffen vrijwel alleen moslims.Continue reading

Hiss Case

Read: Witness by Whittaker Chambers. This is quite an voluminous book . Plenty of food for thought.

Thought 1). Usually, the media boil the story of Whittaker Chambers down to the Hiss Case. Here is a case in point. The discussion then focuses on the guilt / innocence of Alger Hiss.

Hiss’ innocence has both defenders and detractors. This was true in 1948 and remains true today. Defenders of Hiss’ innocence then go on to claim that the HUAC was a witch-hunt organized by Nixon & McCarthy targeting liberals.

But this narrative misses Chambers’ larger point. Perhaps deliberately so…

Chambers’ larger points were:

  • Communism was an evil and irreconcilable with Christianity and America,
  • Roosevelt’s liberals were in fact fellow-travelers,
  • Many fellow-travelers were active in espionage for the Soviet-Union.

Sixty years after publication of Witness, we can conclude that Chambers was mostly right:

  • The cold war proved that, indeed, the Soviet-Union and America were destined to become enemies, unable to co-exist.
  • We can not look into the hearts of Roosevelt liberals. Some, perhaps most, never wavered. But quite a few held that the Soviet Union represented the future, and that it worked.
  • Other than the dozen spies denounced by Chambers, there were other spy rings like Elizabeth Bentley‘s and the Rosenbergs and David Greenglass. Many came from Harvard, or other ivy leagues. All in all, no less than thirty-three were convicted;

So when looking at the larger picture, the guilt or innocence of one Alger Hiss is hardly relevant. By and large, history has proved Whittaker Chambers right.

thought 2.)
Neither Chambers’ nor Hiss’ stories appear watertight. Chambers has a tendency to quote metaphysical reasons and religious experiences as a way of glossing over the his weak points. That does not convince me.

Perhaps Chambers is telling the truth about the Baltimore documents, and the infamous pumpkin papers. But it is hard to believe that he is telling the whole truth.

Hiss’ story is, of course, so rambling and unbelievable, that it got him convicted for perjury.

thought 3.)
When looking back at either Chambers’ or Hiss’ behavior, one easily falls into the hindsight fallacy. We tend to overlook that human behavior is mostly chaotic in the here and now. Thus, we should accept a large degree of inexplicable or seemingly random choices made by both sides.

Nevertheless, Hiss’ choices both in his legal strategy and in (the court of) public opinion simply do not make any sense. For one, it is hard to see that Hiss would gain anything by his libel suit against Chambers. It is this suit that kept the Hiss case alive. It is very probably that without it, Hiss would never have been indicted for perjury.

Moreover, given the holes in Hiss’ testimony at that time (the apartment sub-lease and the Ford automobile), it is inconceivable that Hiss would have won that libel suit.

Perhaps Hiss was given to hubris. Perhaps he deluded himself. Certainly he deluded his own legal council (otherwise the Woodstock typewriter would never have been submitted by Hiss’ defense.)

There is, however, one explanation that does make a lot of pieces fall into place. For this, we should consider that if Chambers succeeded, this would be disastrous for the chances for future Soviet espionage. If Chambers walked away as the victor, there would be a continuous and indefatigable pull on any Soviet spy to “do a Chambers.” Any chance for discipline in the Soviet espionage apparatus would be gone.

From this perspective, the Hiss strategy does make sense. It was meant to damage Chambers as much as possible; making it unattractive for anyone to follow in his footsteps. Even though the strategy was legally disastrous (it landed Hiss behind bars), it was largely successful in damaging Chambers (especially in the court of public opinion). It limited the damage to other espionage apparati.

Of course, this implies that the sensational news that Alger Hiss was a spy for communism in the 1930’s was the real “red herring“. The real sensation was that Alger Hiss was still a communist in 1948; and was still obedient to communist underground discipline. It would also follow that presidents Roosevelt and Truman sided with an active Soviet spy; as did Adlai Stevenson and two supreme court justices.

Granted, all of this is just conjecture…

propaganda by deed

HaymarketRiot-HarpersWikipedia, dat is ook maar het werk van stervelingen. Kan dus een hoop onzin in staan. Een voorbeeld? Wat dacht u van deze wiki over de Haymarket Affair?

De Hay… wat? De Haymarket Affair in Chicago. U kent het niet. Maar u heeft er elk jaar nog last van. Het is de reden dat 1 mei zo groot is geworden. Dat uw werknemers dan niet op komen dagen, maar de Internationale staan te zingen. En achter een rode banier aan door de stad marcheren.

Nu is er een (linkse) professor, Timothy Messer-Kruse, die er een boek over heeft geschreven. Dat boek is een eye-opener. Ten eerste wordt duidelijk dat de Wikipedia-versie onzin is. Hoewel onzin? Nee, het is géén onzin. Het is propaganda.

Soit. Ga ik het verder niet over hebben. Moet u zelf dat boek maar lezen.

In Kruse’s analyse komt nog iets anders naar voren. Het concept ‘Propaganda by Deed’. Had ik nog nooit van gehoord. U wel?

Het 19de eeuwse anarchisme is een een afsplitsing van de bredere 19de eeuwse sociaal-democratische beweging. Wij denken dan aan een splinterbeweging van een paar idioten. Klopt ook. Maar op somminge plaatsen en momenten was dat anarchisme toonaangevend. Bijvoorbeeld Rusland tot 1917. En in New York en Chicago.

Net als de sociaal-democratie droomt het anarchisme van een arbeidersparadijs op aarde, waar de arbeiders eigenaar zijn van de productiemiddelen. Maar het anarchisme gelooft niet dat dit paradijs te bereiken is door te staken. Het gelooft überhaupt niet in de geleidelijke verbetering van het lot der werkers.

Het anarchisme gelooft ook niet in de stembus. Dat is een cruciaal gegeven. Anarchisten geloven heilig dat ze gelijk hebben, maar ze geloven niet dat ze de arbeiders van dat gelijk kunnen overtuigen. Daar zijn de arbeiders te stom voor.

Op zich zou je zeggen dat anarchisten hiermee schaak-mat staan. Maar de Italiaan Carlo Pisacane bedenkt een oplossing. Een aanslag genereert veel meer publiciteit dan een anarchistisch pamflet, dat ongelezen wordt weggegooid. Als de daders als martelaren worden afgeschilderd, kunnen mensen die anders niet geïnteresseerd zouden zijn, overtuigd worden van de revolutie.

Anarchisten begrijpen ook wel dat de aanslag zélf zinloos is. Je kunt een koning vermoorden, maar dan komt zijn zoon op de troon. Je kunt politie-agenten vermoorden, maar dan worden er weer nieuwe aangenomen.

Maar anarchisten geloven ook dat terreur kan werken als de vonk in het kruitvat. Als er dan chaos ontstaat, met hopelijk veel geweld, zullen de arbeiders hun kant kiezen, en zal de revolutie daar zijn.

Ziehier de logica achter de moord op Tsaar Alexander II in 1881, en achter de aanslag op Haymarket in 1886.

Waarom is Propaganda by Deed nu zo interessant? Omdat het niet iets uit een stoffig verleden is. Het concept lijkt, bewust of onbewust, omarmd door islamitische terroristen.

Wat betekent dat?

Ten eerste: na elke aanslag vragen wij ons af waarom ze zo boos zijn op ons. En dan proberen wij die redenen weg te nemen. Bijvoorbeeld door zelfcensuur. Of door extra subsidies en uitkeringen.

Bovenstaande reactie gaat er van uit dat de moslim-terrorist ónze aandacht wil vragen middels zijn terreur. Dat hij zich zozeer benadeeld voelt, en zozeer genegeerd weet, dat hij geen andere uitweg ziet dan een aanslag te plegen.

Maar dat is niet het motief achter Propaganda by Deed.

Ten tweede: De moslim-terrorist richt zich op moslims als publiek. Hij wil de moslim-gemeenschap bereiken, net zozeer als de anarchisten de arbeiders wilden bereiken.

Ten derde: net zoals de anarchisten de arbeiders er aan wilden herinneren dat zij arbeiders waren, zo willen moslim-terroristen de moslims aan hun identiteit herinneren. Hen terugleiden naar de Umma.

Conclusies?

1. Door deze bril bezien waren de aanslagen van 9/11 een groot succes. Ze leiden inderdaad tot een islamitisch reveil onder de moslims.
2. Wie profiteerden van dat reveil? Alle moslim-geestelijken, ook die vriendelijke imam-op-de-hoek. Vandaar dat de terroristen op sympathie van zoveel moslims kunnen rekenen.
3. Moslim-terreur is dóór en vóór moslims. Het gaat niet om ons, wij zijn slechts attributen.
4. Sunni-Shia en Shia-Sunni terreur wordt ook begrijpelijker. Het doel is de eigen Sunnitische of Shiitische achterban te beïnvloeden. Slachtoffers aan de andere kant zijn bijzaak, toevallige attributen.
5. Door elke aanslag te belonen met nieuwe concessies, versterken wij het aanzien van de terroristen in de eigen achterban.
6. Net zoals de anarchisten de arbeiders niet van hun gelijk konden overtuigen, kunnen de fundamentalisten de moslims blijkbaar ook niet overtuigen met het woord. Het lukt alleen met geweld.

Armen worden niet beter van eerlijke koffie

Fairtrade-logoOns wordt regelmatig op het hart gedrukt Fair Trade-producten te kopen, want daar worden de armen in de derde wereld beter van. Maar is dat wel zo? Dat vroeg prof. Colleen Haight zich ook af. Zij deed 10 jaar onderzoek naar Fair Trade-koffie en bezocht verscheidene koffieplantages in Centraal-Amerika. Hoewel Fair Trade als keurmerk heeft bijgedragen aan consumentenbewustzijn,  is de bijdrage aan armoedebestrijding veeleer bescheiden. De meeste armen hebben namelijk onvoldoende middelen om als zelfstandige koffieplanter te werken en moeten aan de slag als minimumloners op koffieplantages. De hogere prijs van eerlijke koffie komt alleen ten goede aan koffieplanters met eigen grond.

Als u de arme werknemers op koffieplantages echt wilt helpen, kunt u het beste kwaliteitskoffie (premium coffee) kopen. Dat levert werknemers op koffieplantages beter betaald werk op.

Zie ook: The problem with Fair Trade Coffee (pdf).

Fair Trade is Counterproductive and Unfair: Rejoinder (pdf).

Is Fair Trade in Coffee Production Fair and Useful? Evidence from Costa Rica and Guatemala and Implications for Policy (pdf).

enkel goed nieuws uit Syrië

Inzake Syrië wordt de “internationale gemeenschap” en “het westen” van alles verweten. Men zou passief toezien. Men zou zich meer moeten inspannen voor het Syrische volk. Men zou zelf, door die passiviteit, verantwoordelijk zijn voorde islamisering van de Syrische rebellen.

Het mooiste zijn de verwijten van verantwoordelijk voor oorlogsmisdaden. Doordat we niet hard genoeg tegen Assad zijn opgetreden, zouden we verantwoordelijk zijn voor zijn oorlogsmisdaden. Doordat we de rebellen steunen, zouden we verwantwoordelijk zijn voor hun terreur.

Het zijn de gebruikelijk gelegenheidsargumenten die de media vullen. Westerse leiders zijn “verbijsterd” door het geweld. Het gebruik van chemische wapens is “een rode lijn“.

Maar voor een degelijke strategische analyse is in diezelfde media geen ruimte. Zo’n analyse zou natuurlijk beginnen met de vraag: “Welk doel hoopt het westen in Syrië te bereiken?”. Maar die vraag wordt nooit beantwoord…

Laten we eens een poging doen:

1. vrede op aarde

De meest nobelen onder ons, willen vrede op aarde. Zij vinden dat het uitbannen van geweld, terreur en oorlogsmisdaden ons doel zou moeten zijn.

Nu, dat doel kan eenvoudig worden gerealiseerd: een massale invertentie. Westerse legers veroveren en bezetten Syrië, zoals we dat ook in Irak en Afghanistan hebben gedaan. Die invertentiemacht houden we daar tenminste tot 2030. Het zal jaarlijks een paar honderd tot duizend dode Westerse soldaten kosten, maar we bannen dan het oorlogsgeweld voor de Syrische bevolking wel uit.

Het probleem is dat juist degenen die geweld willen uitbannen, ook de felste tegenstanders van Westerse interventie zijn. Prima. Onze jongens blijven lekker thuis.

Maar we moeten dan wel helder zijn over het volgende: het voorkomen van oorlogsgeweld is geen doel van het westen in Syrië.

2. democratie in Syrië

Het vestigen van een democratie in Syrië is een mooi, maar volstrekt onhaalbaar doel. Er is een reden dat er een burgeroorlog is: die mensen haten elkaar tot op het bot. Voorwaarde voor democratie is echter: vertrouwen. Zo moet de minderheid kunnen vertrouwen dat de meerderheid haar rechten redelijk zal waarborgen. Het moge duidelijk zijn dat dit in Syrië volstrekt onhaalbaar is.

3. geen doel

Nu zowel vrede als democratie onhaalbaar als doel voor Syrië, zullen verstandige mensen zeggen: Wij hebben helemaal geen doel in Syrië. Wij lezen later -hoofdschuddend- wel in de krant wat er gebeurt is; maar gaan niet tot actie over.

Jammer dat deze verstandige mensen zo weinig aan bod komen in de media. Misschien is hun verhaal niet sexy, of niet nieuwswaardig, En dus krijg je rare ideëen‎ in omloop als een “rode lijn” voor chemische wapens.

De opstand zou inmiddels aan zo’n honderdduizend mensen het leven hebben gekost. Er zijn eventueel honderdvijftig mensen vermoord met chemische wapens. We praten hier over anderhalve promille! En daarmee is dan “een rode lijn” overtreden? Zou het voor de slachtoffers uitmaken of ze worden doorgeschoten, of worden vergast?