Maar wie verder kijkt ziet de werkelijke cynische reden voor deze uitspraak. Zowel het CDA, dat aantrekkingskracht uitoefent op overtuigde (zij het christelijke of islamitische) religieuzen, als ook de linkse partijen die nu al een groot deel van de (groeiende) groep moslims aan zich weet te binden, zijn feitelijk bang voor een afnemend electoraat. Het zijn juist zij die van algemene onderwerpen moslimonderwerpen maken door de aparte positie en het slachtofferschap van moslims te benadrukken, teneinde zich over hen te kunnen ontfermen en als "verstotenen" in het warme nest te verwelkomen. Niet voor niets werd de Partij van de Arbeid bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam omgedoopt tot de Partij van de Allochtonen, toen bleek dat het campagneteam moskeeën bezocht om angst te zaaien voor een "leefbaar" college.  

Een islamitische partij zou juist uitstekend zijn voor de integratie. Een moslimpartij zou de participatie en kennismaking van grote groepen moslims met de democratische regels van het "land van aankomst" razendsnel vergroten. Een moslimpartij zou met vallen en opstaan volwassenheid bereiken en gaandeweg de subtiele spelregels van de representatieve democratische ontdekken, met al zijn valkuilen en noodzakelijke nuances. En daarbij ongetwijfeld ook de aanvankelijk zeer trotse en fanatieke aanhang inleiden in het wezen van westerse samenlevingen en hen leren dat niemand anders iets valt verwijten als het mis gaat. Een moslimspartij met blijvende extreme of wereldvreemde standpunten zou het vernietigende vergrootglas van de democratie ontdekken en in de politieke arena en publieke opinie hard worden afgestraft, niet langer in bescherming genomen door partijen (oude vrienden), die omwille van het behoud van hun bestaansrecht snel op zoek zouden gaan naar andere "unique selling points". Een islamitische politieke partij zou leiden tot ware inburgering van grote groepen moslims. Het meedoen aan democratische besluitvorming, inclusief het doormaken van teleurstellingen en een onontkoombare emancipatie binnen de eigen zuil – die pas echt op gang komt als die niet wordt opgelegd door anderen maar door eigen ontdekking ontstaat  – zal een louterende werking hebben. 

De achterban zal leren dat ook hun partij uiteindelijk niet de verlossing brengt, maar dat succesvol  samenleven in het westen vooral gaat over praktische politiek en het toepassen van democratische principes die clientelisme minimaliseren en het bereiken van de "eindoverwinning" permanent onmogelijk maken. De islamitische achterban zal ervaren wat het betekent om compromissen te moeten sluiten, om een noodzakelijke afweging te maken tussen algemeen belang en groepsbelang en om verschillende vleugels bij elkaar te houden die om beurten moeten inschikken. Zij zou aan den lijve ontdekken wat "polderen" echt betekent en wat het verschil is tussen slachtofferschap koesteren en verantwoordelijkheid nemen. Zij zal ondervinden dat  politieke vrienden van nu de politieke vijanden van morgen kunnen zijn en dat een vinger naar de ander gewezen er tien in je eigen richting opleveren. Kortom: zij zullen ervaren wat gevestigde politieke partijen en hun inmiddels vrije en mondige burgers de afgelopen 150 jaar al hebben doorgemaakt.

Een moslimpartij is dus een uitstekend idee…al was het maar om links te beroven van hun stokpaardje waar valse ontferming als dekmantel voor electoraal succes wordt ingezet.