de auteurDuns Ouray droomt van een Betere Wereld, zonder Socialisme en andere Valse Afgoderij.  |
kersenplukken met Carel Brendel
DUNS OURAY - 24 AUGUSTUS 2007Carel heeft een wel zéér rooskleurige blik op de sociaal-democratie. Ten eerste wil ik Carel bedanken voor zijn reactie: “de vrijzinnige wortels van de sociaal-democratie”. Leuk dat iemand uit de journalistieke bovenwereld het debat op een blog wil aangaan. Dat is helaas de uitzondering, en niet de regel.
Stond de SDAP, de sociaal-democratische voorloper van de PvdA, inderdaad “op de bres voor vrijheid” zoals Carel ons wil doen geloven? En hield men “afstand van totalitaire regimes en stromingen”? Carel zegt dat ik "weinig kennis" heb van de geschiedenis van de sociaal-democratie in Nederland; maar dat verhindert mij natuurlijk niet om er een mening op na te houden.
In 1918 poogde de SDAP, onder leiding van Troelstra, de socialistische revolutie in Nederland te verwezenlijken. Niet op vreedzame manier, maar gewapenderhand. Aanvankelijk leek het te lukken; in Amsterdam weigerde de politie op te treden tegen de revolutionairen.
Net als de gehele geschiedschrijving in Nederland, bagatelliseert Carel dit als ‘de vergissing van Troelstra’. Maar dat noemen we in Amerika 'cherry-picking' ... men concentreert zich op bepaalde details, en maakt deze details tot de hoofdlijn van een betoog.
Wat was er gebeurd als de revolutie gelukt was? Nu, er is geen enkele reden om te denken dat het anders was uitgepakt dan de geslaagde revoluties in Rusland, China of Cambodja. De “vrijzinnige” SDAP had een totalitaire dictatuur gevestigd, had andersdenkenden tegen de muur gezet, en had uiteindelijk genocide gepleegd.
Dát zijn de ware wortels van de sociaal-democratie!
Het liep anders omdat een groep Friese veldwachters naar Amsterdam kwam, en met scherp op de revolutionairen schoot. Daarna was de revolutie gebroken. Maar het was een dubbeltje op zijn kant; en de goede afloop was nooit te danken aan de SDAP. We moeten niet vergeten dat Troelstra met een staande ovatie ontvangen werd op het congres van de SDAP, óók na zijn poging als dictator de macht te grijpen,
Een groepje Friese veldwachters redde Nederland. “Reactionairen” noemde mijn geschiedenis-leraar ze. Maar ja, deze leraar (toevallig de favoriete leraar van Mabel van Oranje) onderwees ons behalve zijn eigen versie van de geschiedenis ook de beginselen van de Russische taal. Wij moesten natuurlijk wél met onze toekomstige Russische overheersers kunnen converseren...
|
|
 |
 |
 |