DUNS OURAY - 23 AUGUSTUS 2007

Carel Brendel heeft tien programmapunten voorgesteld om Links uit het slop te halen. De kernboodschap is dat Links moet “terugkeren naar haar vrijzinnige wortels”. Links flirt nu met de Islam, maar dat staat haaks op “de oude traditie om radicaal afstand te nemen van totalitaire stromingen.”

Welke traditie? We kennen allemaal het rijtje van linkse prominenten met sympathie voor totalitaire massamoordenaars. Paul Scheffer, Paul Rosenmöller, Jan Marijnissen ... allen waren fout in de Koude Oorlog.

Misschien dat er wel fatsoenlijke, linkse mensen waren die radicaal afstand namen van totalitaire stromingen. Maar dat was zeker nooit representatief voor Links. .

Als Links nu flirt met een totalitaire Islam komt dat niet omdat ze vervreemd is geraakt van haar vrijzinnige wortels, maar omdat ze in de Islam een bondgenoot tégen de vrijheid herkent.

Want wat is het linkse sprookje?

Er waren eens wat jonge, blanke mannen, belust op macht. Maar helaas was de macht stevig in handen van oude, blanke mannen. En dus gingen De Jongen de strijd aan met De Ouden, zoals dat in elke generatie gaat.

Welke wapens konden zij inzetten tegen de Ouden? Nu, dat werden ‘democratisering’, ‘emancipatie’ en ‘solidariteit’. ‘Democratisering’ garandeerde een voordeel voor de talrijke babyboomers. Door ‘emancipatie’ konden homo’s en vrouwen als wapens ingezet worden tegen de Ouden. En middels ‘solidariteit’ kon er een tweedeling in de samenleving gecreëerd worden.

Die laatste tweedeling is cruciaal. Volgens Links staan ‘de zwakkeren’ recht tegenover ‘de sterkeren’. Dat was een doorslaggevend succesvol sprookje. Ten eerste konden de Linksen met uitkeringen stemmen kopen bij ‘de zwakkeren’. Ten tweede vonden ‘de zwakkeren’ deze slachtofferrol prachtig. Maar de échte kracht zat in het schuld-complex dat met ‘de sterkeren’ kon aanpraten. Onder invloed van media-indoctrinatie kreeg men grote delen van ‘de sterkeren’ zo ver om links te stemmen.

Zo kwamen De Jongen aan macht middels het oude principe van verdeel-en-heers. Maar één van de principes die de geschiedenis ons leert is dat een machtshebber nooit kan ontstijgen aan zijn eigen machtsbasis. Zo kan Links nooit aan de principes van verdeel-en-heers ontsnappen.

Daarom heeft Links nooit een homofiel of een vrouw aan de macht gebracht. Daarom heeft Links nooit geijverd voor sociale mobiliteit. En daarom strijdt Links tegenwoordig tegen democratisering, en vóór de benoeming van burgemeesters.

Integendeel, met uitkeringen hield men ‘de zwakkeren’ gevangen; met positieve discriminatie gijzelde men de vrouwen en homo’s; en met subsidies frustreerde men de vrije pers en de democratie, zodat er geen andersdenkenden aan het woord of aan de macht konden komen.

En de tijd tikte verder. De jonge, blanke hetero-mannen van Links werden de oude, blanke, hetero-mannen van Links. Ze voorkwamen dat de homofiele Fortuyn premier werd. Zo demoniseerden de eerste vrouw met macht: Margaret Thatcher. En zelf bracht Links nooit een homofiel of een vrouw aan de macht.

Wat zeg ik? Het contrast is nog groter: Wouter Bos moest zijn homofilie maskeren met een schijnhuwelijk. De regering van Bill Clinton was een blank bolwerk; pas met George Bush kwamen Hispanics and African-Americans op machtige posities (natuurlijk zorgvuldig doodgezwegen door de pers).

En zo ging Links ideologisch failliet. Niet iedereen had dat even snel door. Maar degenen die wat vlugger van begrip waren, zagen een buitenkans om hun greep op de macht te prolongeren: men kon de zo succesvolle strategie van verdeel-en-heers opnieuw toepassen op immigranten. En dus moesten de steden gevuld worden met immigranten, het liefst uit landen die een natuurlijke aversie hadden tegen de Westerse, democratische beschaving. En voor die immigranten moest een apartheid gecreëerd worden, opdat ze uitgespeeld konden worden tegen de autochtone bevolking. Dat lukte met ruime subsidies voor de apartheidsorganisaties van de immigranten, met aparte scholen en met aparte gebedshuizen.

En deze apartheidsstrategie bleek succesvol boven verwachting! De murw-gebeukte autochtonen lieten zich opnieuw een schuldgevoel aanpraten. Door handig gebruik te maken van de Tweede Wereldoorlog en de slavernij, en middels de totale media-indoctrinatie, kweekte men het idee dat deze zelfverkozen immigranten het slachtoffer waren van hardvochtige uitbuiting, van schandalige discriminatie en van verfoeilijk racisme.

En dus kon Links haar greep op de macht prolongeren. Nog altijd predikt men over ‘democratisering’, ‘emancipatie’ en ‘solidariteit’. Maar werkelijke democratisering, emancipatie en solidariteit is voor hen een nachtmerrie. Dan zou men immers de macht kwijt zijn.

Beste Carel, dít is de ware aard van de sociaal-democratie. Socialism is as socialism does. Er zijn geen vrijzinnige wortels op om terug te keren. Integendeel, de sociaal-democratie heeft in de totalitaire Islam haar gedroomde bondgenoot gevonden, tégen de vrijheid.

En zó machtgeil zijn de oude, blanke hetero-mannen van Links dat ze er blind voor zijn dat diezelfde Islam een verschrikkelijk lot in petto heeft voor hun eigen kinderen. Linkse mensen houden niet van hun kinderen, althans niet zoveel als van hun macht ...